بی مناسبت ندیدیم که به بهانه نهمین سالگرد انتشار روزنامه دریا گفتگویی خودمانی با این پیشکسوت عرصه مطبوعات وقلم که بعضا مورد بی مهری برخی از اهالی قلم وفرهنگ هم قرار می گیرد داشته باشیم.
از چه سالی احساس نوشتن کردید وچرا بیشتر در ژانر خانوادگی مطلب می نویسید.؟
 از 19 سالگی در نشریه ندای خوزستان در تهران ، وخواندنیها وبرخی دیگر از نشریات وبعدهم  تحریریه  شهرستانهای کیهان قلم می زدم   به نظر بنده حس نوشتن حسی خدادادی است و در خانواده ما موروثی بود که از پدر بزرگم به بنده و دخترم به ارث رسید سالها قلم زدم و به عشق جوانان این مرز پرگهر نوشتم تا شاید دست نوشته هایم راهی را پیش رویشان بگشاید و از ظلالت و ناامیدی رها شوند وبتوانند با کسب مهارتهای اجتماعی و روانی زندگی مستقل و شیرینی را آغاز کنند . حس می کنم تمام جوانان این دیار فرزندان من هستند وبرای هدایت و راهنمایی آنان. هر کمکی از دستم برآید دریغ نمی کنم.
جناب دبیری تخلص فراز را چرا انتخاب کردید؟
از ابتدای نوشتن یک نام مستعار بنام فراز انتخاب کردم که بعدها نام پسرم را هم فراز گذاشتم.
برگردیم به سالهای دور و ایام جوانی از چه سالی فعالیت مطبوعاتی خودرا در استان هرمزگان آغاز کردید؟
بنده در شهریور 49 وارد بندرعباس شدم و 21 اسفندماه  همان سال اولین شماره ایران نوین در 8 صفحه و رنگی منتشر شد .روزانه با تیراژ1500 نسخه   منتشر می شد و در مدت کمی  با استقبال چشمگیر شهروندان بندرعباس مواجه شدیم که مجبور شدیم در بعضی از روزها تیراژ را افزایش دهیم.ناگزیرم از کمکهای مرحوم حسن فرامرزی- منوچهر حقیقی و سیروس بهمن که هر از گاهی برای تمدد اعصاب بنده و همکاری با من به بندرعباس می آمدند.
کار را تا سال 52 ادامه دادم وبعداز آن هم خاور و موج را تا سال 65 سردبیری کردم وتوامان سرپرستی روزنامه کیهان را در جنوب از خوزستان و اهواز وآبادان تا کنارک و چابهار برعهده داشتم. دفتر بنده در میدان 17 شهریور شهربانی سابق در منزل مدنی در دو طبقه واقع شده بود که یک طبقه محل کار و دفتر بنده بود و طبقه دوم هم منزل بنده کاررا با هفت حروفچین – دو موزع وچندین خبرنگار ویک عکاس بنام ژرژ و یک مصحح ا شروع کردیم. آن موقع مثل حالا نبود که خبرنگاران هرکدام یک لب تاپ داشته باشند و موبایل های آنچنانی ، خبر را با هزار دردسر تهیه می کردند یا در جلسه خاصی که از24 ساعت قبل به بنده اطلاع داده می شد حاضر می شدند و بعد متن را دست نویس جهت  ویرایش به بنده تحویل می دادند .من هم مطالب را مطاله کرده ویرایش می کردم وبا خودکار زیر بعضی از حروف و کلمات یک ضرب در –دو ضرب در – سه ضرب در می زدم که به معنای فونت 14- 16- 18 بود وبعد دست نوشته را مستقیما به چاپخانه ارسال می کردیم در آنجا حروفچین ها که از 7 شب تا 4 نیمه شب مشغول کار بودند با استفاده از حروف سربی کلمات را یکی یکی کنار هم می چیدند ویک روزنامه 8 صفحه ای 9 -8 ساعت طول می کشید تا این حروف د رکنار هم چیده شده وبدون ایراد و اشکال وغلط املایی حروفچین ها با انبرهای مخصوصی کلمات را یکی یکی می چیدند ودر نهایت مصحح یکبار کل روزنامه را می خواند یا کنترل می کرد تا بدون ایراد و اشکال به زیر چاپ برود.
حروف سربی با پونت 8- 10-12 چیده می شد .سالهای سخت اما بسیار پر خاطره ای هستند مردم مهربان و خونگرم بندرعباس هم به بنده لطف بسیار داشتند و هیچگاه برای انتشار روزنامه با مشکل عدیده ای روبرو نمی شدم ومانند این روزها هیچگاه از نبود ویا کمبود آگهی نمی نالیدیم واعتقاد داشتیم نالیدن کار اهالی قلم نیست ، بچه های قلم باید خلق کنند وابداع نه گلایه و شکوه ،
خب جناب دبیری ، آن زمان خبرنگاران چه کسانی بودند آیا خاطرتان هست؟
بله آقای ناصر احمدی– محمد بدری – عبدالله بستکی – شمس- علی دمادم اولین ورزشی نویس د ر هرمزگان–مهندس کنگانی – خانم گوهر تاج پژمان –احمد فرامرزی –مرحوم انجم روز نویسنده توانمند وقدر در زمینه کشاورزی کارمند تلویزیون بود- احمد سایبانی نویسنده بومی ودلسوز هرمزگان –خانم سرچمی شاعر ه -علی حکیمی دربندرلنگه – عبدالحسین اسدپور خبرنگار کیهان در بندرلنگه – شمسی پور در  قشم -ناصر مجرد ورزشی نویس – ژرژ آسوری عکاس –دانشور د رمیناب– خانم فاطمه بزه ماشین نویس که بعضا خیلی از امورات دفتر را به وی محول می کردم وانصافا هم از عهده اش به خوبی بر می آمد.
مرحوم آقای حسین حقایق سرپرست روزنامه اطلاعات و مدیر مسئول نوید هرمزگان بود که بعداز یکماه انتشار این نشریه استانی هم متوقف شد .
قیمت فروش نشریات چه قدر بود وچگونه روی کیوسکها قرار می گرفت؟
نشریات آن زمان 2 ریال- 5 ریال- وبعداز انقلاب یک تومان قیمت گذار شدند و تمام روزنامه ها هم در سراسر استان به فروش می رفت و این هزینه هم صرف امورات دفتر بندرعباس میشد در آمد ماهیانه بنده درآن سالها جمعا از چند نشریه که منتشر می کردم چیزی معادل ده هزار تومان در ماه بود که مبلغ قابل توجهی طی آن سالها بود وبیشتر صرف کمک به دانش آموزان بی بضاعت و نیازمند می شد.
ابتدا بنده شخصا با شهردار بندرعباس صحبت کردم و چند کیوسک گرفته و در چند نقطه  شهر برپا نمودم  از ابتدای نایبند حوالی امامزاده سید مظفر تا سه راه جهانبار دو موزع با موتور روزنامه را توزیع می کردند .
چه شد که بعداز اتمام فعالیتها ی  وارد عرصه صنعت شدید و در هرمزگان ماندگار شدید؟
سال 67 بدلیل خستگی از فعالیتهای مطبوعاتی  تقریبا کنار کشیدم ووارد عرصه صنعت شدم .

 هیچگاه به مراجع قضایی هم دعوت می شدید ؟
به خاطر نوشتن مطلب خیر برای گرفتن مطالب جنایی و کلاهبرداریها و فسق و فجور می رفتم با قضاتی که باهم دوست بودیم نشست و برخاست داشتیم.
جناب دبیری به عنوان حسن ختام این گپ دوستانه روزنامه دریا را چگونه نقد می کنید؟
روزنامه دریا به عقیده من یک روزنامه واقعا تمام مردمی است اگر با حروفش بازی کند وخواهان بسیار خوبی دارد بالاخص صفحات اجتماعی خواننده بسیار زیادی دارد . گهگاهی هم غلطهای املایی هم دارد که باید دقت بیشتری شود وبه آن نمره 19 می دهم.به تمام دختران وپسران پرتلاش دریا هم خسته نباشید می گویم وروزهای شادی را د ریا برای دریا با دریا ارزومندم.