نگاهي به تراژدي علم بهتر است يا ثروت ؟

 بايد به دنبال ريشه واساس آن باشيم تا به موضوع نزديكتر شويم .بطور مثال بايد بدانيم آن گلي كه در دستان ماست و ما از بوئيدن و ديدن آن خسته نمي شويم ،چطور به اين حد رسيده است و چه طور رشد كرده است.خوب، طبيعتاً همه مي دانند كه يك گل زيبا، از ريشه خود براي طراوت و شادابي و زيبايي بي حد خود استفاده مي كند .پس اگر ريشه آن خوب و كامل نباشد و نتواند آب را بخوبي براي گل برگهايش ذخيره كند  نمي توان از آن انتظار پرواز كردن يك باغ گل را داشت.
اين را مي خواهم بگويم كه اگر شما تحصيلاتي را نداشته باشيد و در يك جاي دورافتاده  مانند يك روستاي كوچك، نسل اندر نسلتان در آنجا ساكن باشند و شما هم متعلق به آنجا باشيد پس نمي توانيد در زمان كنوني به تحصيل و علم بپردازيد چون درآمد كافي براي مخارج مدرسه ،پيش دانشگاهي و دانشگاه را نداريد  و مجبور مي شويد با همين درآمد چوپاني يا فروختن بعضي از محصولات روستايتان خرج خود را بدست آوريد . 
در وهله اول اين پول است كه ما به آن احتياج پيدا خواهيم كرد و با پول است كه
مي توانيم زندگي كنيم .شما با پول به دنيا مي آييد با پول بزرگ مي شويد و اگر بتوانيد به مدرسه هم برويد بايد با پول به آنجا برويد.چون كسي شما را بدون لباس مناسب در آنجا قبول نمي كند پس بايد براي خريد لباستان، خرج كنيد ، كسي شما را در مدرسه بدون لوازم التحرير پذيرا نيست  چون بايد با آنها درس ياد بگيريد . پس براي خريد اين اقلام بايد خرج كنيد 
حال بايد گفت؛ "خوب معلوم است پول." پول از كجا مي آيد ؟
   اگر پدرم داشته باشد و اگر نداشته باشد؟!! هيچ ! بايد به كم وبي سوادي اكتفا كرد . يعني آن موقع اين علم است كه ديگر معنايي نمي تواند داشته باشد و ديگر نمي توان به آن انديشيد .
   در مواقعي مي توانيم علم را بهتر از ثروت بدانيم كه  براي داشتن معلومات، ثروتي خرج نكرد ،بلكه براي ثروت، علم و دانش خرج كرد. آن وقت  مي توانيم بگوئيم كه علم بهتر است چون با خود راحتي ،آرامش ،احترام و ثروت را مي آورد .بايد بگويم اين ثروت است كه علم مي آورد و علم هم بازيافت ثروت خرج شده را به ما بازمي گرداند .پس نتيجه اي  كه مي توان ازاين نوشته گرفت اين است كه اگر بتوانيم از پس هزينه هاي خود و خانواده برآييم و همينطوربتوانيم از عهده شهريه دانشگاه  و... هم برآييم آنوقت به علم مي رسيم و الا ... . ! حتي اگر شما در يك موسسه دولتي هم قبول شده باشيد و حتي اگر آن موسسه هم از شما ريالي دريافت نكند ،باز هم شما بايد براي كتابهايتان... و اگر در شهر ديگري قبول شده باشيد كه بايد هزينه رفت و آمد را چند برابر كنيد و اگر هم بخواهيد سالي فقط دو دست لباس بگيريد باز هم پول نياز داريد .پس چه در يك دانشگاه دولتي قبول شويم و چه در جاهاي ديگر باز هم بايد بگوييم پول...پول...پول!!!
   براي دريافت بيشتر اين موضوع تصميم گرفتم با عده اي از شهروندان مصاحبه اي داشتم باشم تا نظرات ديگران را هم بدانم وتنها نظر خودرا دراين گزارش د تا درج نكنم تا بتوانيم اين موضوع را تجزيه  و تحليل  كنيم .   قبل از مصاحبه باز هم بگذاريد يك مثال بزنم :موقعي كه در دبستان تحصيل مي كردم، دختر بسيار مهربان و باهوشي بود كه بنا به دلايلي هيچ دانش آموزي با او دوست نمي شد چون هميشه لباسهايش مندرس  و كثيف بود ولي همانطور كه گفتم بسيار مهربان و باهوش بود .من تنها كسي بودم كه هم صحبتش مي شدم چون به ما گفته بودند كه آنها هم مثل همه آدمند ولي با نياز بيشتر .وقتي كمي صميمي تر شديم ،ازش پرسيدم چرا با اين وضع به مدرسه مي آيد وچرا مي خواهد درسش را تا پنجم براي هميشه به پايان برساند؟گفت:آخر هيچ كس نمي تواند هزينه من را تقبل كند ،چون ديگر نمي توانم حتي فرم مدرسه و دفتر وكتابم را  خريداري كنم.
اين ها كه پوشيده ام لباس كهنه هاي بچه هاي همسايه هايمان است كه  به عنوان كمك به من داده اند .وقتي اين حرفها را از او مي شنيدم بسيار متاثر مي شدم .آخر چرا دختري به اين باهوشي بايد با اين وضع به تحصيل خود پايان دهد ؟ شايد اگر مي توانست ادامه دهد با اين هوش بسيار جزو كساني مي شد كه نام دكتر و مهندس را براي خود يدك مي كشيد .
 به يكي از مدارس رفتم درآنجا با يك دختر خانمي سر صحبت را باز كردم و بعد از كمي مقدمه چيني از او اين پرسيدم كه آيا به نظر تو علم بهتر است يا ثروت ؟! او نگاهم كرد و با نيشخند تلخي گفت:خانم عزيز فكر نمي كنيد اين جمله مال قديما باشد و شايد خيلي خيلي قديم كه براي درس و تحصيل و سواد به يك مكتب خانه مي رفتند وبراي هر دليل از دانش آموز پولي درخواست نمي كردند و دانش آموز هم براي تحصيل پولي نياز نداشت ،نه براي حالا و اين زمانه .او گفت:من موفق شدم ديپلمم را با معدل 18 بگيرم و با نمرات خوب از دبيرستان فارغ التحصيل شوم و علاقه بسيار شديدي هم به ادامه تحصيل در رشته مورد نظرم را داشتم كه بتوانم نام دكتر را براي خود ثبت كنم .متاسفانه نتوانستم دانشگاه ملي قبول شوم براي بار دوم كه امتحان دادم قبول شدم ولي وقتي از شهري كه در آن قبول شده بودم اطلاع يافتم بهتر دانستم كه از رفتن منصرف شوم چون باز هم
نمي توانستم خرج رفت و آمد  و خرج آنجا ماندن را داشته باشم .دانشگاه آزاد كه ديگر حرفش را نزن .
 حالا آمده ام تا مدركم را براي استخدام در يك شركت ببرم تا لااقل بتوانم كمك خرجي براي خود و خانواده ام باشم وباز هم يكي ديگر از اين نابغه ها به خاطرعدم بضاعت مالي در جامعه كم شد .در قسمت حوادث يكي از روزنامه ها خواندم كه دكتر قلابي دستگير شد .موضوع آن هم اين بود كه آن مرد در اعترافاتش گفته بود ،در هنگام تحصيل بسيار فرد درس خواني بودم و علاقه بسيار به رشته دكترا داشتم .او وارد دانشگاه مي شود 2 ترم را هم در اين رشته مي گذراند ولي متاسفانه به علت ورشكستگي غافلگيرانه پدر نمي تواند تحصيلاتش را ادامه دهد ،چونكه بايد شهريه بالايي را براي اين رشته مي پرداخت .او گفته بود وقتي از دانشگاه انصراف دادم ،به علت اينكه علاقه بسيار شديدي به اين رشته داشتم با مدارك جعلي يك مطب براي خود داير و مشغول به كار شدم كه بعد از مدتها مرا دستگير كردند .حالا شما بگوييد اگر پدر او ورشكست نمي شد وضع او در حال حاضر اين چنين بود؟"پس در آخر من مي گويم اين ثروت است كه علم مي آورد و اين علم است كه بازيافت ثروت را مي آورد ." 

يلدا درستي