تكدي گري چهره زشت فقراست  و در سر تا سر دنيا اين زشتي به شكلي رواج دارد  و شايد  بتوان گفت عمومي ترين  شيوه اي است كه بوسيله  آن  افراد مي كوشند نيازهاي  خود  را  از طريق  ديگر تامين كنند . اين شيوه ناهنجار بيش از  هر جا در جوامعي  ديده مي شود كه به دلايل  گوناگون  اجتماعي  و سياسي از  لحاظ  اقتصادي  دچار افت  شديد  و  مشكلا‌ت  عديده اند  و بحران ها  و تحولا‌ت  نامطلوب اجتماعي  و سياسي نيز آن  را  تشديد مي كنند .
    در  بسياري از جوامع  جهان سوم ،  از كشورهاي  آسيايي نظير  هند گرفته  تا سرزمين  هاي دور دست  آفريقا، تكدي گري پديده اي رايج است  و آنگاه  چنان  وسعت  دارد  كه افراد جامعه  آن را به عنوان شكلي  از زندگي اجتماعي پذيرفته  اند و به آن  تن داده  .

سرزمين   ما نيز  بالاخص شهر بندرعباس نيز از اين  پديده دور نمانده است  و متكديان به  شكلهاي گوناگون  در سطح شهر به تكدي گري  مشغولند برحسب شرايط  گوناگون با شيوه هاي  گوناگون  ظاهر مي شوند .

با يك نگاه  كلي مي توان دريافت كه  متكديان  افرادي باهوش ، برخوردار از ابراز و امكانات هستند كه با تغيير شرايط كار خود را با شيوه هاي  نوين به روز  مي كنند .  با  اينكه از لحاظ قانون،  تكدي گري  يك  جرم است  ، مقابله با آن نياز به دخالت  و  مشاركت عوامل  قانون و سازمان هاي اجتماعي   و رفاهي دارد ، در شهرستان بندرعباس  طبق آخرين  آمار هر متكدي 10 بار جمع آوري  شده   و براي مقابله  با اين پديده  فقط  يك  سر ماجرا  به سازمانها  و نهادهاي دولتي بر مي گردد  و  سر ديگر به بخش  فرهنگ سازي  كه مي تواند  متحول  كننده  نگاه اجتماع  و مردم به آن  باشد . متكديان در شهر سعي در بر انگيختن  احساسات  مردم  را دارند  و بيشتر  در  اماكن عمومي  ظاهر مي شوند و نظير آن را مي توان   به داروخانه  بيمارستان  شهيد محمدي  اشاره كرد  كه  در شب  رديف نشسته اند  و هنگام  توقف  يك ماشين  جلو  داروخانه به گونه اي به ماشين  مي زنند كه انگار  حمله اي صورت  گرفته و كساني كه داخل ماشين  هستند  از ترس نمي دانند چه كار  بايد انجام  دهند . در بازار  روز كه گداهاي  پاكستاني حضور دارند ، هر جا براي  خريد  توقف مي كني دست  دراز مي كنند و  پولي مطالبه  مي كنند  آن هم  به زبان  بيگانه ، خلاصه اينكه گدايي به يك شغل تبديل شده  و شايد  به مصداق ضرب المثل گدايي  اگر  ننگي دارد بركت  هم دارد .   

مريم هاشمي پور