دريانيوز: كودكان خياباني برسر معابر و چهارراه ها  جلوي عابرين را مي گيرند . فقر و گرسنگي عامل تكدي افراد شناخته  شده ، ايرانيان به  يتيم نوازي و كمك همنوع معروف و شهره مي باشند  .
    درختچه هاي هرس شده كنار خيابان گويي از دو سويم به  عقب مي دوند ، پاهايم را بيشتر  بر روي پدال مي فشارم . انعكاس  تصوير امواج لحظه  ايي نگاهم را مي دزدد  ولي بوق  هاي ممتد و منقطع ماشين هاي  در حال عبور  فرصت ديدن تنه ي خاكستر  لنج هاي  روي آب  را هم نمي دهد  .
   شهر بندرعباس  قد كشيده بر ساحل خليج فارس و بلوار  باريك  ساحلي آن كه  از شرق تا مركز شهر  كشيده شده وبوق هاي پي درپي  كه به  هر راننده اي مي فهماند اينجا  فقط  بايد رانندگي  كني و لحظه ايي دريا و لنج و ساحل و درخت يعني بوق هاي  ممتدي كه هزاران فحش  و  ناسزا در فرهنگ  لغت  رانندگان مي توانند  معنا شود  .
 اما  من هنوز  برسر چهار  راه  قبلي  مانده  ام  آنگاه كه عددهاي چراغ  قرمز شمارش  معكوس مي رود چهار ، سه ، دو  را با  چشمانم  تعقيب مي كنم و با  سبز  شدن چراغ پايم  را روي گاز مي فشارم ، خودرو از جا كنده  مي شود ، اما ناگهان  دستهاي كودكانه ايي  روي شيشه ي  نيمه  باز  خودرو قفل مي شود و تا به  او نگاه  مي كنم  صداي خش دار بيمارش در گوشم  مي پيچد ؛  آقا فقط دويست تومان ، آقا ...  و دست هايش  از لبه ي شيشه كنده مي شود، پايم را به سرعت  بر روي پدال  ترمز  مي كوبم ، درب ماشين را باز مي كنم  و هراسان بيرون مي پرم  اما كودك كه بر روي  زمين غلتيده فرز و چالا‌ك  بلند مي شود  و به سرعت از ميان ماشين ها فرار مي كند و راننده ي خودروي  آلبالويي  عقبي، هنوز دستانش  بر روي بوق  مانده.
    نمي دانم چندين بار در حال رانندگي  اين صحنه  ها بر پرده ي ذهنم به اكران رفت وچند بار چهره ي كودك با دستان چرك آلودش  به  پنجره ذهنم  آويزان شد و من  با مشت  محكم بر روي  فرمان كوبيدم  .
    چشمم  كه به تابلوي  بزرگ بانك افتاد  سرعتم را كم كردم تا  جايي  براي پارك پيدا  كنم ، صفي شلوغ  و كشيده  از خودروها  تا آنجا كه  چشم مي ديد .
    جستجوي جاي پارك فرصتي شد تا براي  لحظاتي  ذهنم فارغ از خاطره ي  كودك خودش  را  در پيچ و خم  كوچه ي بي خبري گم كند .
از عرض خيابان گذشتم ، ترافيك  سنگين  خيابان و خودروهايي كه  پهلو به پهلوي  هم دور ازچشم تابلوي  توقف  ممنوع  دوبل  پارك كرده بودند ، همهمه ي باربرهاي گاري  به دست و فرياد عمده  فروشي  كه برسر كار گرش  فرياد مي زد چشم  را مي آزرد و گوش  را مي خراشيد و شايد در اين آشفته بازار  چشمانم نديد  پيرزني  را كه كنار پياده رو به تنه ي سرد تير چراغ برق تكيه زده بود، لباس هاي مندرس سياه رنگ  و چادري  كه از سر بلندي به چادر مي مانست ،  كه حتي قسمتي از سينه  ي  چرك  آلودش  را هم نپوشانده  بود و آويزاني يقه ي چاك  خورده  اش  را به چشم مي نمود حتي  هيچ  هرزه  چشمي  را هم مشتاق نمي كرد.
    دستان سفيد و چاقي  اسكناس  را به سمت  پيرزن دراز  كرد و دست  پيرزن‌، هنوز  اسكناس  را از دست مرد نقاپيده  ، چشمان  تا به تا به ، همراه دست پر چين و چروكش به استقبال من شتافت . او را  بر انداز  كردم ، بي اختيار  دستم را بيشتر در جيبم  فشردم ،  از كنار پيرزن  گذشتم و بي خيال  از نگاه كش وار و  سنگينش  واردبانك شدم . قوس هاي هلا‌لي پيش خوان هاي  بانك را از نظر  گذراندم  ،  خلوت ترين  باجه  را پيدا كردم  و پشت  سر پير مردي  در انتهاي صف ايستادم، صف به كندي  جلو مي رفت ، مدتي گذشت نوبت به  پيرمرد رسيد ، پيرمرد مشتاقانه  دفترچه اش  را تحويل داد، روي پايش بند نبود ، وقتي دو دسته اسكناس بر روي  پيشخوان  قرار گرفت  پيرمرد عجولا‌نه  كيسه ي  پلا‌ستيك  مشكي رنگي را  از جيبش بيرون آورد  واسكناس  ها را داخل  آن پيچيده  و با وسواس  و زحمت داخل جيب  بزرگ  كت سورمه ايش فرو كرد .
    با رفتن  پير مرد بسرعت  بسته پول داخل كيفم را با دفترچه ي اقساط  بيرون كشيدم، سرم را بالا‌ آوردم  ، پيرزن سياه پوشي بي توجه به من و صف  مراجعان كيسه ايي را بر روي  پيشخوان  وارونه كرد نگاهم به صورتش  نشست خودش  بود همان  پيرزن  سياه پوش كنار خيابان .
    انبوهي از اسكناس پيشخوان خالي شد و پيرزن بي هيچ كلامي برگشت  و با كمك چوبي كه در دست داشت راهش را كشيد  و دور شد ، به  پيشخوان و انبوه پول هاي چروكيده نگاه  كردم ، مسئول باجه بلند داد زد ، حالا‌ دير  وقته من چطور  اين همه را بشمارم و پيرزن زير لب غريد ، فحاشي كرد و بدون آنكه سربرگرداند عصا بدست به طرف  اطاق رئيس بانك رفت .
   مسئول باجه  كه نگاه هاي  متعجب مشتريان را ديد ، بند دلش  را باز كرد و غريد .نگاهش كه به صورتم  افتاد، نمي دانم كدام رگه ي آشنايي را  در صورتم ديد، صدايش را  پايين آورد و دوستانه تر گفت : مي بيني تو رو خدا كارش هر روز اينه ، پدر همه رودر آورده ، فكر مي كني بدبخت بيچاره است، نه بخدا روزي  سه چهار بار مياد پولهاش رو خالي حساب  بانكي كه داره  10 ميليون  پنج ساله ،خدايي تو اين  همه پول تو حسابت داري .
 بي اختيار گفتم مگه روزي چند در مي آره ؟!  خنديد و گفت : ناچيز روزي 35 تا60 هزار تومان  يعني با يك  حساب  سر انگشتي  ماهانه  .... يك  تا يك و هشتصد.  يك نفر از پشت سرم داد زد : پنجشنبه امامزاده سيدمظفر مي بينمتون .
مسئول باجه  كه رسيدم  را روي  پيشخوان چوبي گذاشت ، خداحافظي خشك و خالي كردو بسرعت از بانك بيرون زدم .
    انبوه اسكناس هاي چروكيده  ، پيرزن ولباس هاي مندرسش و حرف هاي مسئول باجه همه  اينها مرا تا كنار  خودرو بدرقه  كرد ، كي وچگونه به چهارراه رسيدم نفهميدم !
باز چراغ قرمز،باز خودروهاي متنوعي كه به صف  در اشتياق سبززوزه مي كشيدند ، نگاهم  به چند خودرو جلوتر جلب شد ، نوجواني با لباس فرم  سفيد و  با دسته گل هايي از نرگس  و مريم ، به  خودروها گل گدايي مي داد وگاه گاهي راننده اي با  اكراه  دسته گلي مي گرفت. در كنار نوجوان گل فروش دختركي  با  چهره ي سبزه و نمكين  همپاي نوجوان به رانندگان عروسك  آويزهاي تزئيني  نشان مي داد و ملتمسانه با زبان بليغ نگاهش  به سرنشينان هر خودرو  عاطفه پيشكش مي كرد  .
    به آنها نگاه مي كردم و غرق  در تصوير  رويا گونه ي  خود ساخته ام شده بودم  كه ناگهان  تصوير كودك آويزان  از شيشه و غلتيدنش  بر روي آسفالت  جلوي  چشمانم  دويد. هراسان شدم، به اطرافم  نگاه  كردم شيشه بالا‌ بود و دستاني  را به  روي شيشه نديدم ، نفس راحتي كشيدم ، شيشه را بسرعت  پايين كشيدم ، سرم را تا گردن از شيشه  بيرون آوردم و  فرياد زدم:" گل  ، عروسك، عروسك. "
دختر و پسر  فريادهاي  بلند مرا كه  شنيدند متعجب و مشتاق بسويم  دويدند ؛ نگاه سنگين سرنشينان خودروهاي  كناري و لبخند تمسخرآميزشان هم نتوانست  فرياد  مرا بشكند ؛ ديگر هيچ چيز برايم مهم  نبود .
من امروز هم گل مي خواستم هم عروسك .

مسعود قاسمي جوزي