دريانيوز :خدايا كاش در ميان بوته ي گل سرخ به دنيامي آمدم و هميشه در ميان كودكيم قدم مي زدم كاش كلمات بي ريا و زيباي آن روز ها را برايت رديف مي كردم و يك سبد پر از گلهاي سوسن وحشي برايت هديه مي آوردم . كاش مي توانستم از ميان جنگل خود خواهيم عبور مي كردم و هر روز برايت يك دانه زيتون هديه مي آوردم .
  خدايا كاش گندم مرا فريب نمي داد كاش شيطان درونم مرا اسيرخود نمي كرد و خواب آرام مرا برهم نمي زد تا من براي هميشه مهمان قلب توباشم كاش هيچ گاه مابااين كره ي خاكي فريبنده آشنا نمي شديم تا من بتوانم هزاران بار نام زيباي تورا بر روي برگ هاي زيتون بنويسم كاش مي توانستم دانه هاي دلم را مانند انار سرخ و زيبا برايت هديه بياورم.خدايا كاش همه چيز مثل نان مقدس و زيبا بود كاش راز دلم را تمام موجودات كهكشان ها مي شنيدند و شهادت مي دادند  كه چقدر  تور را دوست دارم وبه تو عشق مي ورزم.
   چرا بين من وتو فاصله هاكم نمي شود چرا من هر روز به جاي اين كه به تو نزديك تر شوم از تو دور مي شوم  چرا در اين دنياي بزرگ تو را گم كرده ام.
  كاش تو با رنگين كمان به زمين مي آمدي و مهمان چشمان منتظرم مي شدي كاش گل هاي زيبا خار نداشتند تا من به راحتي بغل بغل گل برايت مي آوردم .
  كاش  مي شد هرروز صبح خورشيد را تكه تكه مي كردم و هر تكه اي از آن را به مردم مي دادم  تا دلشان روشن وگرم  ديدارت باشد.
  كاش مي توانستم قرص ماه را در قلبم  جاي دهم تا  بداني  چقدر منتظرت هستم  كاش آنقدر باران  مي باريد كه بر روي  انگشتانم گل هاي  ميخك  و آلا‌له مي باريد كاش  مي رويد  كاش آنقدر برروي علف هاي  وحشي قدم مي زدم تا به در خانه ات مي رسيدم  و تو آن وقت دستت را به روي قلبم مي گذاشتي  تا هميشه به آرامش برسم ، و در درياي زلا‌ل چشمانت  غرق مي شدم و برايت از لحظه باز شدن گل هاي پونه مي گفتم. 

بتول شاه کرمی(صبا)