دریانیوز:خرس سياه آسيايي در حالي به عنوان سمبل طبيعت و محيط زيست هرمزگان و نماد ملي انتخاب شد كه نمادهاي نزديك تر و بومي تري از جمله،دلفين، لاك پشت دريايي و شماري از آبزيان و پرندگان مي توانستند به عنوان نماد هرمزگان مطرح باشند. 
   به گزارش مهر در بندرعباس،هر چند به نظر مي رسد كه آبزيان سهم و شانس بيشتري را براي اتخاذ اين مهم در اختيار داشتند ليكن انتخاب خرس سياه آسيايي فرصت و چالشي براي شناخت،معرفي و حمايت بيشتر و پر رنگ تر از اين گونه كمياب در كشورمان را باعث شده است كه اين موضوع به طور مستقيم و غير مستقيم نقش حمايتي،حفاظتي بهتري را فراهم خواهد كرد.
   از ميان هشت گونه خرس دنيا دو گونه در ايران زندگي مي كنند.
خرس قهوه اي كه در امتداد رشته كوه هاي زاگرس و البرز زيست مي كند و خرس سياه آسيايي كه در جنوب شرقي كشور در محدوده استان هاي سيستان و بلوچستان،هرمزگان و كرمان پراكنده است.در ايران اولين بار جانور شناس روس به نام زارودني ) zarudny(در اوايل قرن بيستم در بلوچستان اين جانور را مشاهده و گزارش كرد.تا مدت ها خبري از خرس سياه نبود و محققان فكر مي كردند نسل اينگونه  خرس زيبا در ايران منقرض شده است تا اينكه در سال 1352 ماموران سازمان حفاظت محيط زيست آن را در مناطق جنگلي جنوب كرمان مشاهده كردند.
   خرس هاي سياه آسيايي در كشورهاي ژاپن،چين،روسيه،تايوان،هند، نپال،ويتنام،افغانستان،پاكستان و ايران پراكندگي دارند.در اين محدوده وسيع،چهار نژاد از خرس سياه آسيايي معرفي شده اند كه خرس سياه بلوچي با نام انگليسي)Baluchistan Black Bear(و نام علمي ) Ursus thibetanus gedrosianus(يكي از اين نژادهاست كه در جنوب شرقي ايران و بلوچستان پاكستان زيست مي كند.خرس سياه آسيايي به عنوان يكي از كمياب ترين و آسيب پذيرترين گونه ها در ايران و حتي دنيا بشمار مي رود.از نظر وضعيت حفاظتي در جهان در آستانه انقراض قرار دارد.
   مناطق پراكندگي خرس سياه بلوچي در استان هرمزگان شامل قلوان، جاهودق زاغ،گوردي در بشاگرد،رودان،ارتفاعات سردشت و جكدان جاسك، ارتفاعات زاغ پيرزال واقع در رودخانه دژ ميناب مي باشد.خرس سياه در گويش محلي بلوچي "ممmem " و در گويش محلي مردم بشاگرد هرمزگان "هرس"ناميده مي شود.طول سر و تنه 120 تا180سانتيمتر،طول دم 7 تا 10 سانتيمتر،ارتفاع 90 سانتيمتر و وزن50تا170كيلو گرم متغير است.
رنگ بدن خرس به جز اطراف پوزه كه روشن تر است مشكي است.يكي از ويژگي هاي خاص خرس سياه آسيايي وجود يك طوق بزرگ سفيد در زير گردن است.اين طوق به شكل هفت كماني زير گردن قرار گرفته و به دو طرف شانه ها كشيده شده است.گوش ها بزرگ و لوله اي شكل بوده كه انتهاي گردي دارند و در دو پهلوي سر قرار مي گيرند.دست و پا كوتاه است اين حيوان چشم هاي كوچكي داشته و حس بينايي و شنوايي ضعيف ولي حس بويايي بسيار قوي و حساسي دارد.تغيير نماد استان از خرس سياه به دلفين در برنامه هاي محيط زيست هرمزگان "مجيد وفادار"مدير كل سازمان حفاظت محيط زيست هرمزگان در گفتگو بامهر  در بندرعباس گفت:بررسي مناطق پراكنش خرس سياه در استان همواره در اولويتهاي كاري و پژوهشي اداره كل حفاظت محيط زيست هرمزگان قرار داشته است.لذا به منظور بررسي جمعيت و پراكندگي حيات وحش نادر استان از جمله خرس سياه، پروژه هاي تحقيقاتي كتابخانه اي و ميداني را با همكاري دانشگاه آزاد اسلامي واحد بندرعباس طي سالهاي81 تا83 و84 تا 88 محقق كرده است.
   وي بيان كرد:در نظر داريم در راستاي اجراي برنامه هاي بلند مدت حفاظتي،جهت بررسي و پايش زيستگاه اين گونه با ارزش با همكاري كارشناسان مجرب انجمن طرح سرزمين كه يك تشكل غير دولتي است فعاليتهاي ميداني جدي تري را در اين خصوص انجام دهد."وفادار" ادامه داد:از آنجا كه اين خرس به ميوه و خرما و صيفي جات علاقه مند است احتمالا براي تغذيه خود به مزارع و باغات كشاورزي دستيازي خواهد كرد و ما سعي داريم با انجام آموزش،اطلاع رساني و جبران خسارت هاي وارده توسط اين گونه از نابودي و مقابله ناصحيح با آن در راستاي محافظت و حمايت از اين گونه اقدام كنيم.
   وي در پاسخ به اين سئوال كه علل انتخاب خرس سياه آسيايي و عدم انتخاب دلفين يا ديگر گونه هاي برجسته استان چه بوده است،بيان كرد: انجام اين انتخاب توسط سازمان حفاظت محيط زيست مركزي در تهران انجام شده است و استان در انتخاب آن عامل نبوده است از اين رو ما نيز در حال پيگيري موضوع براي بررسي امكان تغيير آن به گونه هاي بومي،اندميك و انحصاري استان مثل دلفين و يا بعضي از آبزيان هستيم.
   "وفادار" اذعان داشت:اميد است با شناخت و معرفي اين گونه ارزشمندبه اذهان جامعه و پياده سازي برنامه هاي حمايتي حفاظتي ضمن تضمين بقاي نسل اين گونه ارزشمند،كمياب و در آستانه انقراض،رفتار مسئولانه مردم و مسئولين را جلب كنيم.
  اين در حالي است كه انتخاب خرس سياه آسيايي به عنوان نماد طبيعت هرمزگان شبهاتي را بوجود آورده است كه با داشتن نمادهايي همچون دلفين، پرندگان بومي و محلي و آبزيان منحصر به فرد توقع انتخاب آنها بيشتر از يك نماد غير بومي بود.