دريانيوز:از راه نرسيده در صفحه 3 روزنامه دريا خواندم:خانه كدام مطبوعات !!؟
با اشك هايمان   بهتان به جاودانگي درد مي زنيم .
با درد هايمان  تهمت به قلم !
بيگانگي رسالت ماست !؟ 
نه شكوه اي ، نه شكوهي ست در ميان ، از اين گذشته اين چند برگ شايسته نيست  كه پيكارگاه قلم بدستان خسته و درهم كوفته ي روزنامه اي  باشد. 
برمن دريغ ،نه برمن ،كه برتمام ياران.
 بهتر آنكه شمشيرهاي زنگار بسته در نيام بپوسد . 
سخن از ياراني رفت كه با هم سنگر به سنگر از هر هفت كوي عشق  گذشتيم . سر بر هر در بسته كوفتيم . 
اينك خسته و در هم شكسته هر يك در پس مرزي در حد و حدود معيار مرزبانان فرهنگ  و ادب زمان سرگردانيم . ما را به نام و نام آوري  چه كار ؟ كه اگر هوس و آرزوئي در دل بود ره توشه ي  خانه نشينان اين راه گشت و نابود! 
چه شكوه اي ؟چه شكوهي ؟
هدف از آنچه رفت بي گمان در گرداب  بيگانگي چنان غوطه خوردن كه از خويش و خويشتن بريدن  ؟ 
تا ديديم رفت آنچه سزاوار بود . جمعي نه به كثرت با استخوان تيره ي  پشت هايمان لبه تيغ خود خواهي و ناآگاهي هايشان را صيقل مي دهند.
اين روش خوشايند  مرزبانان آگاهي رسان فرهنگ  و ادب وهنر، مردان و نويسندگان زمان ما نيست. با دوست دست پرورده در خانه ي خود به نبرد برخيزند .آنجا خانه و كتابخانه من و ماست،اگر چه خانه اي  ويرانه بيش نباشد كه هست :
   در روزگاري كه تفاهم تنها روزنه ي نجات انسانهاست،به تضاد مي انديشيم چه انگيزه اي ما را چنين بار آورده است؟ راستي را همه ي اسكندرها يكجا جمع  نشده ايم تا رسالت واقعي خود را انجام دهيم ؟بسيار خوب ...اما متاسفانه بيش از يك تخت جمشيد ويران و سوخته وجود ندارد!همه يهوداها در اينجا جمع شده اند بي آنكه مسيحي قدعلم كرده باشد.
    نطفه ي ويراني در خمير مايه خوب مي پرورد، اما رويايي تباني و  تفاهم سراب گم شده ايست كه در دشت سوزان وسوخته ي خيالاتمان گم گشته است. مگر يك قوم چگونه نابودمي شود ؟ در انتظار جسد عزيزي بر خاك افتد تا پا بر جسدش بگذاريم،باشد كه بر جايگاهش  تكيه دهيم آنهم چه مسندي !
 از زاويه ديد من  نگاه كنيد، توانا بود هر كه دانا بود !؟ از دانايان بپرسيدآيا هر كه داناست تواناست؟
آنها توانايي را تجويز كرده اند يا توانايان دانايي را ؟باديگران.
 دير گاهيست روزگار فراموشي را در ذهن من ومن  ها دعوت كرده  است  شانه خالي كردن از زير بار هر وظيفه اي آنهم در خانه خود به خود قبول  هر تهمت وبهتاني است.
بخودآييم و بدانيم در پشت سرمان خنجرها از آستين  بدر آمد  . 
  بر ما رواست چنين رود،چرا كه چنان  نبوديم كه بايد بود!؟ يا بدان حد كه از راه نرسيده سپيدي موي بر استادي خويش دانيم و چون قلم به مزدان بازاريابيم و گوييم چرا به او ؟و به ما نه ؟!   

فريدون دبيري(فراز)