دریانیوز :انگار كه نگاهش تا اعماق افكارم رخنه كرده باشد ، سرو صداي سكوتش بلند تر از آن است كه به صدا بماند بيشتر شبيه فرياد است ، گويي با تمام وجود فرياد مي زند اما آرام ! چه كسي هويت فرزندم را خط خطي كرد ؟! او از هزار توي عصر بي مهري هويت رنگ باخته شهيدش را مي جويد ، خود را نمي بيند ! تنها به او در دنياي دست نيافتني اش مي انديشد . آري حضور او در اين سرا زخمي است بر تن هويت شهيدش ، زخمي به مراتب دردناك تر از زخم ناشي از تركش هاي بي امان دشمن ...
در عصر مدرنيته قدم مي زنم ، عصر سياه بي مهري ، نگاهم بر ديوار نوشته هاي زمخت آن زوم مي شود " محبت خريداريم ؟"!ملكول هاي احساسم از درد به خود مي پيچد ، ناگزير به كوچه پس كوچه هاي اين عصر پناه مي برم انگار هنوز اندكي نم زده اند. گهگاهي نگاهت آويز پرتره هاي ايثار مي شود ، به احساسم اميد مي دهم هنوز از اين چهره هاي بي آلايش و قطره هاي خوني كه حك شده مي توان رگه هاي محبت را چيد؟! اميدوار مي شوم "محبت هنوز هم رايگان است."فلسفه ايثار را مرور مي كنم ، گذشتن از خود يعني همان "محبت "نه يعني تمام "محبت !"عجيب است ، نه ؟! درك كساني كه از تمام خود براي نثار محبت به من و تو مي گذرند!من و تويي كه هيچ نمي شناسي مشان ! در همين حوالي مي چرخم ، خرسند از اينكه در جايي از اين عصر مدرنيته مي توان مهرباني را يافت . با اين حال سوالي در افكارم بي تاب فرياد شدن است ، به زبان مي آورم "ما براي شهدامان چه كرده ايم ؟محبت ؟"!در ترافيك وهمهمه افكارم در پي پاسخ به اين پرسش، شتابزده مي چرخم. آهان!يادم آمدم . هرچند شايد حمل بر خودستايي شود اما اين تنها راهي است كه بتوان ذره اي از اين شرمندگي را جبران كرد،ذره اي تا ابسيلون!به عقب برمي گردم... سري به سراي سالمندان مي زنيم ، همان نيايشگاه خنده هاي گمشده ي عصر تكنولوژي ، عصر تنهايي ، عصر ... تا به رسم ديرينه "دريايي ها" ديداري دوباره تازه كنيم با زنان و مردان سالخورده "لقمان حكيم "، آنان كه بي دريغ و عاشقانه يك عمر محبت كرده اند اما اكنون در حسرت ثانيه هاي رسيدن "مهرباني"سخت در هم مچاله شده اند!  وارد سرا مي شويم. چيزي تغيير نكرده جز مبلمان فضاي سبز سرا،صندلي هاي تكيده جاي خود را به مبلمان رنگ پريده تر داده اند در حاليكه لبريز از غبار كهنه خاطرات جواني ساكنانش هستند . 
به سمت خوابگاه مردان - بوي انتظار و دلتنگي همه ي فضاي راهرو باريك و بلند را در حصار خود دارد. زمزمه هاي آواهاي خاموش به مشام مي رسد ؛ اينجا مرداني را مي بيني كه فرياد سكوتشان گوش احساست را كر مي كند ونگاه هاشان چشم براه مانده ي لختي "محبت" است!اينجا كسي از آرزوهايش نمي گويد،اينجا از آرزوهاشان مي گريند،گويي"وز شاخ آرزو ، گل عيشي نچيده اند!"اينجا قصه ها جور واجور ورنگارنگ است؛ يكي از فرط دلتنگي در دنيايي ديگر حديث جواني اش را ورق مي زند،يكي سرخميده از سنگيني اين همه انتظار!روياي سفر در سر مي پروراند با زمزمه هايي كه آشناست "دل من گرفته ز اينجا ، هوس سفر نداري ز غبار اين بيابان ؟"ديگري كه انگار رويايش را به روياي او گره زده با نگاهي مات و رنگ پريده پاسخش مي دهد :"همه آرزويم ، اما ..."
   آري ، اينجا قصه ها بسيارند اما قصه اي كه غصه ي بسيار دارد و بيشتر افسار احساس ما را به سمت خود مي كشد،قصه ي پدري است كه  از بودنها و داشته هايش با افتخار مي گويد ، پدري كه عطاي اين دنيا را به لقايش بخشيده واز آنچه دنيا از او ستانده سربلند است ، افتخاري كه"به هر كس ندهندش "او همان است كه "عيسي واحدي "مدير سراي سالمندان دربدو ورود دريايي ها با بي تابي توام با عجب از او سخن مي گويد.
    ما نيز مشتاقانه اتاق ها را يكي پس از ديگري براي ديدار او پشت سر مي گذاريم .از قاسم،بوسيا،ارشاد و... كه به نگاه ما لبخند مي زنند وبه لبخندمان با نگاه مات شان پاسخ مي دهند عبور مي كنيم ... 
     از سمت راست،اتاق سوم- اتاقي هشت تخته كه با هشت رويا آذين شده،هشت هويت، نه هفت هويت !درست روبرو وتخت آخر مردي است كه از هويتش نوشته نشده، خودش است همان پدري كه جگر گوشه اش چون
غنچه هاي ديگر باغ نسيم ايمان رقص شهادت گزيد ، كسي چه مي داند در كدام عمليات ، كدام منطقه ؟بي سر يابا سر ؟براي نثار محبتش به وطن بر درگاه داور بر دار عشق رفته وبه سوي عرش به پرواز در آمده!كسي چه مي داند جز او ، وقتي آتش عشق به پا مي شود،آتشي كه نمي ميرد، هميشه در دل كساني صبح را ورق مي زند كه سر سپرده ي حريم يارند وجگر گوشه ي اين پدر همان سرسپرده است ، سرسپرده اي كه من و تو بايد خود را مقيد به جبران ايثارش نماييم اما غافل مانده ايم ! شايد كسي فرازي از وصيت نامه او را نخوانده ، شايد او در وصيت نامه اش از كسي محبت را براي پدرش گدايي نكرده باشد وهزار شايد ديگر ... اما همه ي ما خوب مي دانيم كه حضور او در اين سرا بر غفلت و قدرنشناسي ما صحه مي گذارد ... همه  اين افكار درحلقه بهت زده  و متاثر دريايي ها(مدير مسئول، سردبير ، خبرنگار ، عكاس و... )با نگاه هايي مبهم وبي پاسخ مي چرخند . شايد "عيسي واحدي "بتواند با گفتن از نام ونشاني اوبه اين سكوت رازناك پايان دهد.او ... پدرشهيد ... است ، ياد پرتره ايثار عصر مدرنيته افتادم و شرمنده گي مان از اين همه ناسپاسي!حال او را به نام"پدر شهيد"مي شناسيم . مردي تكيده كه با تنهايي خويش دنيايي ساخته لبريز از حرف هاي ناگفته و روز هاست كه در پي چنين حلقه اشتياقي است.همه گوش به او سپرده وآويز خاطراتش مي شويم ؛اماافكار خود را به نگاهش مي سپاريم چرا كه ناگفته هايش از آن پيداست ... از لابه لاي ابهام واژه هايش اينگونه پيداست كه در جواني اش نانوا بوده،از گندم هايي كه آرد مي كرده مي گويد،از اينكه دودختر وسه پسر دارد شايد هم دو پسر و سه دختر ؟!
درباره "پدر شهيد"از زبان مدير سراي سالمندان 
دو ماهي مي شود كه اينجاست ، اينكه چند فرزند دارد نمي دانيم اما مي دانيم كه پدر شهيد است . راستش ما نيز تعجب كرديم كه او را به اين سرا سپردند. ضمن اينكه طي بازديد رييس سازمان بنيادشهيد استان از اين سرا وديدار ايشان با پدر شهيد ... ، مطلع شديم بنياد شهيد علاوه بر پرداخت 575 هزارتومان حقوق،مبلغ250 هزارتومان نيز بعنوان حق نگهداري وي در نظر گرفته است . اين در حالي است كه اين پدر صاحب خانه نيز
مي باشد.اما... اما بي مهري فرزندان در اين عصر خسته از تنهايي،انفجار بي وفايي ودلتنگي را دامن مي زند ،  فاجعه عصر سياه نامهرباني ها! ونسلي كه مي رود اين قساوت را به ميراث آيندگان بسپارد چگونه  به تاراج احساس خود نيز نينديشيده ؟!  
با گفته هاي آقاي واحدي همه بي تاب مي شوند ، مدير مسئول "دريا" با چند تن از اقوام وي تماس مي گيرد تا از چند و چون ماجرا جويا شود ...
   يكبار ديگر ديده هايم را ويرايش مي كنم ؛ پدري در سراي سالمندان (پس جايگاه و ارزش والدين چه مي شود ؟)! يا همان ... "وسفارش كرديم انسان را به احسان و نيكي نسبت به والدين اش"،حال پدرشهيدي در سراي سالمندان ! باز هم حساب دو دو تايم چهار تا نمي شود . از خود مي پرسم جايگاه ويژه پيشاني و خط سرخ شهادت كجا واينجا كجا ؟حرفي براي گفتن باقي نمي ماند  ...
در حاليكه باحركت بي تاب دستانش از خاطرات مبهم جواني اش همچنان مي سرايد،نگاهش را كه علامت سوال بزرگي آويزش شده بدرقه ما مي كند. انگار كه نگاهش تا اعماق افكارم رخنه كرده باشد ، سر وصداي سكوتش بلندتر از آن است كه به صدا بماند بيشتر شبيه فرياد است،گويي با تمام وجود فرياد مي زند اماآرام!چه كسي هويت فرزندم را خط خطي كرد ؟! او از هزار توي عصر بي مهري هويت رنگ باخته شهيدش را مي جويد ، خود را نمي بيند!تنها به او در دنياي دست نيافتني اش مي انديشد .
     آري حضور او در اين سرا زخمي است بر تن هويت شهيدش ، زخمي به مراتب دردناك تر از زخم ناشي از تركش هاي بي امان دشمن ...
    در اين انديشه ام كه كاش همه ي آدمها تنها يك شاخه گل مهرباني نثار  او مي كردند تا ذره اي از شرمندگي مان در برابر ايمان پر مهر فرزندش كاسته ‌مي شد ... كاش !
    ديگر ماندن جايز نيست بايد رفت ، كسي تاب شنيدن اين همه ناگفته را ندارد ،خداحافظ پدر ... شرمنده !اين ديدار شايد همان جبران ذره اي تا ابسيلون باشد اما ... در حاليكه يك عالمه حرف هاي نشنيده بدرقه مان مي كنند ! 
     ظاهرا تنها برگشتن از سرا چاره درد احساسمان نبود. اين بار با" اسحق دستگزين "رييس بنياد شهيد تماس مي گيريم . متاسفانه ديده ها و شنيده هاي ما را تاييد مي كند و قول پيگيري مي دهد . ما نيز پيگير مي شويم تا ببينيم پايان اين تراژدي به كجا ختم مي شود ... تا اينكه هفته گذشته مطلع شديم پس از انعكاس گزارش وضعيت اين پدر شهيد در روزنامه و پيگيري هاي بنياد شهيد،پدر شهيدي كه در سراي سالمندان بود به خانه نوه اش برگشته .
        اين موضوع ما را خوشحال ونگران ساخت ؛ خوشحال از اينكه هويت رنگ باخته شهيدي سامان گرفت و پدري به آغوش گرم خانواده اش بازگشت اما، كسي چه مي داند كه اين قصه تكرار خواهد شد يا نه ؟! ناگهان ترس گنگي سراپايمان را فرا مي گيرد ، انگار كه دلت ريش شود نكند كه اين تراژدي تكرار شود؟!
... احساسمان جراحتي عميق برداشته ، تنها كلماتي كه به ذهنمان خطور مي كند؛ <شهدا شرمنده ايم >

زهرا بيگلري