دريانيوز : محققان دانشگاه ايالتي پنسيلوانيا در آمريكا، تلاش مي‌کنند تا با استفاده از نانوذرات دارويي، بدن را فريب داده و از اين طريق، زمان باقي‌ماندن نانوذرات حامل دارو را در خون افزايش دهند. اين تحقيق مي‌تواند منجر به امکان درمان دارويي درازمدت در بدن گردد.
به گزارش ستاد ويژه توسعه فناوري نانو، فاگوسيتوز به فرآيندي اطلاق مي‌شود که در آن سلول‌هاي فاگوسيت (سلول‌هاي ويژه‌اي همانند ماکروفاژها) ويروس‌ها و ذرات خارجي را در خون از بين مي‌برند. فاگوسيت‌ها بخش مهمي از سيستم ايمني بدن هستند.
متأسفانه اين سلول‌ها مانع بزرگي در راه رهايش وريدي نانوذرات پليمري نيز هستند. استفاده از اين نانوذرات براي رهايش عوامل درماني در حال حاضر به عنوان يک روش نويدبخش تحت مطالعه قرار دارد. در اين روش مي‌توان دارو را به طرز موثري به سوي سلول‌هاي خاصي درون بدن (همانند سلول‌هاي سرطاني) هدف‌گيري کرد.
نانوذرات توسط سلول‌هاي سيستم تک‌هسته‌اي فاگوسيت (MPS) شناسايي شده و در نتيجه توسط فاگوسيتوز و طي فرآيند opsonization از جريان گردش خون خارج مي‌شوند. opsonin يک مولکول پروتئين‌دار است که طي فرآيند فاگوسيتوز به فرآيند اتصال کمک مي‌کند.
سلول‌هاي فاگوسيتي به گيرنده‌ها بيان مي‌کنند که به مولکول‌هاي opsonin متصل شوند. محققان براي افزايش ميزان دوام نانوذرات درون بدن تلاش مي‌کنند يک حامل نانومقياس با طول عمر بالا درون بدن طراحي نمايند. اين حامل‌ها بايد داراي سطحي باشند که opsonin را جذب نکرده و در نتيجه توسط سلول‌هاي فاگوسيتي از گردش خون خارج نشوند.
دکتر مايكل پيشكو- استاد مهندسي شيمي و علوم مواد در دانشگاه ايالتي پنسيلوانيا- زمينه کاري گروه تحقيقاتي خود را توضيح مي‌دهد: «ثابت شده است که ويژگي‌هاي شيميايي- فيزيکي نانوذرات پليمري همچون بار سطحي، اندازه، نوع گروه‌هاي عاملي و آبدوستي مي‌تواند بر جذب آنها توسط سلول‌هاي MPS تأثير بگذارد.
قبلاً پيشنهاد شده است که مي‌توان از طريق استفاده از پليمرهاي آبدوست  روي سطح حامل‌هاي پليمري، حامل‌هاي دارويي مخفي توليد کرد که به مدت طولاني مي‌توانند در گردش خون باقي بمانند».