دريانيوز:در پی سوژه جدیدی برای صفحه «در شهر» ؛ نگاهم بر  عکس اول یکی از نشریات محلی   زوم می ماند . راستش بیشتر یاد تقدیر رییس سازمان بنیاد شهید از ورزشکاران افتادم ( اخبار 30 : 8 یکی دو هفته پیش ) . با خودم فکر می کنم آنقدر  دغدغه در عرصه مطبوعات داریم که بررسی وضعیت درمان و خدمات دهی  بیمارستانهای شهر  آنهم توسط اعضاء هیئت مدیره خانه مطبوعات ! بماند  لااقل برای بعد از رفع این دغدغه ها ! جان کلام اینکه ؛ «چراغی که به منزل رواست ، به مسجد حرام است » .
 اینطور به نظر می آید که حال و روز مطبوعات استانی ما چندان هم خوب نیست ، آخر همین چند وقت پیش بود که جمعی از مدیران مسوول نشریات محلی برای رفع چالش های  ریشه ای مسائل فرهنگی  و مطبوعاتی استان در قالب بیانه ای دست به دامان  جناب استاندار و حتی نمایندگان استان  در مجلس شورای اسلامی شده بودند !
نا گفته نماند که ؛ نگارنده قصد جسارت و یا زیر سوال بردن این اقدام  اعضاء محترم خانه مطبوعات را ندارد اما وقتی یاد پرونده های بی دفاع خبرنگارانی می افتی که به طرز ناشایسته و غیر اخلاقی  آماج تیر های توهین و تحقیر برخی مدیران شده اند اما دفاع از آنها تنها در قالب بیانه ای نه چندان موثر به بن بست رسیده ...  راستش این اقدام اعضاء هیئت مدیره خانه مطبوعات چندان به مذاقت خوش نمی آید و اسباب دلگیری فراهم می شود که چرا کمترین بهایی به رفع دغدغه ها ی خبرنگاران داده نمی شود و چرا اهالی این خانه دین خود را نسبت به بچه های مطبوعات اداء نکرده اند . به هر حال بعد از چندین مرتبه  توهین و تحقیر لزوم یک اعاده حیثیت از سوی این خانه احساس می شد تا حضورش فلسفه نطلبد و مهمتر ؛ این تراژدی تکرار نشود ! که متاسفانه تکرار هم  شد . در لابه لای افکارم هنوز به پاسخی نرسیده ام ؛ رسالت خانه مطبوعات چیست ؟ این همه درگیری با مسائل حاشیه ای  ، این همه دلگیری ، این همه ماجرا ها و حرف و حدیث کشدار برای چیست ؟ اصلا این خانه نماینده ما هست یا نه ؟ بالاخره داد این جماعت خبرنگار باید در این دادگاه رسیدگی شود یا نه ؟ راستش از این همه چرا خسته شدم ، بگذارید این طور بگویم که ؛ آمدنت بهر چه بود ؟
با مروری بر بخشی  از بیانیه ی اهالی مطبوعات در خطاب به اعضاء خانه مطبوعات به پاسخم رسیدم ؛ « ما (مدیران مسوول نشریات محلی ) انتظار داریم تا همچون گذشته و با همتی بلند وشایسته به رفع دغدغه های اهالی مطبوعات بپردازید و متذکر می شویم که خانه مطبوعات باید در جهت تعمیق پیوندهای خود با تمامی دست اندرکاران و فعالان مطبوعاتی و نیز مدیریت دستگاه فرهنگی استان گام برداشته و خروجی تصمیمات و موضع گیری های صنفی، در عین متانت و درایت، حاصل برآیند عقل جمعی و خواست تمامی فعالان مطبوعاتی باشد.»  
از اعضاء این خانه می پرسم ؛ برای تحقق این انتظار چه کرده اید یا چه برنامه ای برای آن تبیین کرده اید ؟ آیا بهتر نیست به قول امضاء کنندگان  بیانیه ، خانه مطبوعات استان در تعامل ، همدلی و نزدیکی هرچه بیشتر با مدیریت های میانی و به ویژه دستگاه فرهنگی استان در جهت رفع نارسایی ها و دغدغه اهالی مطبوعات گامی اساسی بردارد و فرصتی پیش آید تا این پیکره نیمه جان مطبوعات و قلم اهالی اش دوباره پویایی خویش را باز یافته و زمانی باشد برای نفس کشیدن ... بالاخره اینکه؛  همه این همدلی ها ره به یک سو دارند ؛ به قول «اخوان » :

« ای وطن ! آباد مانی ،
سربلند ، آزاد مانی
گر چه بهر من ، نداری کلبه ای
کاشانه ای هم ... برومند و بهروز باشی »

اصلا همین نیت کافی است تا این حرف و حدیث ها (نبود وفاق در میان اهالی مطبوعات ) پایان یابد و خانه مطبوعات ، حکایت «خانه دوست» شود و بی اختیار قلم بردارد و به یاری آن حقیقت ها و زیبایی ها ی غریب و بی حامی و پناه مانده ِ عرصه مطبوعات بشتابد تا شاید اهالی اش به تعبیری ؛ «مردی که نمی خندد » گل از گلش بشکفد و بر خود ببالد که او نیز همچون دیگر صنف ها وکیل مدافعی دارد  که حقوق او را بر همگان گوشزد می کند تا مدیری از مدیران خوش کلام ! به خود اجازه ندهد هرازگاهی برای تبرئه شدن از اتهام بی مسوولیتی خویش ، انگشت اتهام و توهین به سوی او  دراز کند و در نهایت اینکه ؛ نیاز به اعاده حیثیت رفع شود .

 به امید آن روز های خانه ی «دوست» .