دريانيوز :پيامبر رحمت و عشق  ، ( به زادمان عيساي آل ابراهيم (ع ) )روزگار شب بي لبخند ، ديده در انتهاي آسمان افكنده و اشتياق سپيده تبسمي ديگري از آل ابراهيم را داشت .
 فرشته وحي ، آهسته در كوچه هاي پرسشگر شهر مي گشت . بنت عمران برگزيده و پاسخ استغاثه عطش مردماني بود كه چشمه هاي نور را مي جستند و بدينسان كوبه ي  صومعه اي كوفته شد و زني به اشاره وحي رسان به انزوايي سازنده و چله نشيني حضور فرا خوانده شد .
اي دخت عمران ، اي عذراي عفت به بياباني مقيم شو و زمين را به آيت ديگري از نسل برتر ابراهيميان شادآر .
اي مجلله  و مائده خورخوان خداوندي به وادي تنهايي رو و دستهاي التيام را از بطن خود به متن زمان بتابان اي مريم ، "عصر ملكوت " از پس  يلدايي دراز قد بر افروخته و تو اينك حامل يكي از آن هاديان جاودانه اي .
اي نفيسه ي عفاف ، امانت عبوديت ، تو صندوق سپرده نذورات خداوندي اينك به نخلي پناه ببر كه ريشه هايش خنكاي ميلا‌د آب را  مي جويد و دريا را به سينه هاي تشنه اي هديه بركه عطش دشت هاي سبز جانشان را خشكانده .
اي حميده  و حامده ، محرابت را اينك به شمايلي از نخل هاي ملكوت متجلي دار و حلول روح عشق را بر ساقه هاي خشكيده نخل به رقص آر تا باران خرماي تازه ، كام جهانيان را شيرين دارد . اي عارفه و راهبه ، اينك انتشار سحر بدست تو به وديعه آمده ، ضريح چشمهاي نبوت را با" تلا‌وت سكوت "رونق بخشاي تا پيامبر بطنت ، روح الهي را در همه لحظه هاي زمين و زمان بدماند .
مسيح تو ، پيامبر رحمت و عشق و شفا دهنده زخم هاي ناسور جان ستم رفتگان دوران و ضمير زلا‌ل بامدادان هبوط انسان است ، او عيساي ماست امتداد سيادت برانگيختگان مصلوب عشق پروردگار . او از سرزمين پيامبران ، بلد امين و باغ هاي سبز زيتون مي آيد تا دوباره ذكر "الله " را در سياهي  وهمناك شب باز آفريند . 
او " نبي " ماست و شباني از جرگه شبانان دشت هاي نيايش و پرستش كه در ني لبك  دعوت سرگشتگان با شور آسماني مي دمد . او حجت تنفس صبح است چرا كه ما زمين را بي حجت وا نمي نهيم ما آفريدگان خود را نيك و آسوده و سعيد آرزو داريم و اگر  خاكيان خود در رفته ، نخواهند ، ما به لطف خويش آفتاب رسالت را برايشان به ارمغان مي آوريم چنانكه صور حضور ابراهيم (ع ) ، نوح (ع ) ، موسي (ع ) را از پنجره مشرق سپيده  به نوا آورديم و اينك اي پاكدامن پيام آور،  رسول خجسته ي ديگري را به تو و جهانيان ارمغان داشتيم .
اي باهره ، مريم پاك سرشت پيشاني به محراب مناجات ساي و به بيابان برو ، نخلي از ملكوت لا‌هوت در انتظار تو و فرزندت " عيساي ناصري " است .

سيد رضا هاشمي