اي مصحف سرخ عشق

  دريانيوز : بر دشتي خيس تر از پلك باران تشنگي غيرت خاك را سيراب كردي  و با قطعه اي از پژواك آينه هاي (هل من ناصرت )تمامي فراسوهاي اشتياق تاريخ را پاسخ گفتي  و با تيزي تيغ گلوي خون چكانت فرياد (ا‌اله الا‌الله)را امتداد بخشيدي.
اي احساس پاك نسيم و روايت خوان قافله برهنه پا: با نجابت لحظه هاي  عاشورايي ات، تن فرتوت
زمانه ها را توانا ساختي و با تلا‌وت  نيايش هاي سحري ات، جراحت جان ‌آدميان  را التيام آ وردي.و در رگهاي ظهر روز دهم همه دوران ها- خون  جاودانه خروش جاري داشتي .
 اي سرجد اي صحراي شور و غزل   زلا‌ل ديوان علوي ، تو  كشته اشكي و معناي ژرف  ابتلا‌، كه از ناي رملي "نينوا"، " صلا‌ه العشق" را اقامه كردي و در  غريبستان كويري، شبنم آسماني معبود را باريدي.
 اي عشق تشنه و ترنم سپيد پرواز،
 فوران عاطفه ي فاطمي ات، گرسنگي دستهاي ما را پايان مي دهد و  نور هر ساله  عاشورايت ، عطش چشمانمان را.
 اي بي قرار هميشگي دلهاي ما،
 تو  اقيانوس كران ناپيداي كرامتي و ترجمه همه فهم بهار سخاوت.
اي پيشاني شكسته عشق،  در قطره  قطره  حجم  بغضِ در گلو فشرده امان تكرار مي داريم هر  صبح و  شام:

السلا‌م عليك با اباعبدالله الحسين (ع)

محرم 1428 
سيدرضا هاشمي