دريانيوز:سهميه بندي بنزين ، ضعف ها و نقص هاي ساختاري حمل و نقل عمومي و رفت و آمدي در هرمزگان را بيش از گذشته آشكار كرد .اگر تا بيش از اين كمبود و نبود خودروهاي جمعي و ناوگان جابجا گر مسافران و ساكنان استان با پوشش و حضور گسترده انواع خودروهاي شخصي چندان قدرت عيان نمي يافت، اعمال سهميه بندي واندك شدن عرصه مانور خودروهاي شخصي، نارسايي هاي اين بخش را واضح تر از پيش نشان داده  و مردمان را به رنج و محنت و هزينه هايي دو چندان  در انداخته است .
    از قديم الا‌يام تا به امروز به هر دليل، مركب اساسي و عمده هرمزگان نشينان در مسيرهاي بين شهري و روستا، شهر و شهرستانها ،مركز استان و...در غرب و شرق استان با خودروهاي شخصي صورت مي گرفت چنانكه تا يكي دو دهه پيش انواع خودروهاي وانت بويژه برخي از مدل هاي تويوتا بار اصلي حمل ونقل مسافران درون استاني را بر عهده داشتند كه با عرضه خودروهاي جديد كولر دار كم كم آنان از گردونه ي ناوگان حمل و نقل داخلي حذف شدند .در سالهاي اخير وسوسه اشتغال دراين بخش بسياري را برانگيخت كه به هر ترتيب شده وارد اين چرخه شده و با آن ارتزاق كنند .
   ولي از گذشته تا امروز هيچگاه انديشه مديريتي مقامات دست اندركار بر اين نقطه استوار نيافت كه اگر روزگاري بنزين به شكل كنوني در آيد و يا به قيمت هاي جهاني و بدون يارانه قد بركشد در آن زمان مردمان نواحي مختلف چگونه
مي توانند از پس هزينه هاي هنگفت و كمر شكن كرايه هابرآيند اتفاقي كه اين روزها با سهميه بندي بنزين روي داد وبه ناگاه و يكباره نرخ كرايه هاي برون شهري و بين شهري در هرمزگان تا 80 درصد ودر مواقعي تا100 درصد افزايش يافت و فشار مضاعف و طاقت فرسايي را به مردم وارد ساخت .
     رويدادي كه در ساير استانها بعلت حضور گسترده ناوگان حمل و نقل عمومي چندان اثري بر جاي نگذاشت . در طول اين سالها به همان ميزان كه بر وسعت و عداد مسافر كش ها شخصي افزوده شد، برخودروهاي جمعي كه مي توانست هم نيمي از حجم مسافري مسيرهاي دور و نزديك را جابجا كند و هم در چنين هنگامه هايي از بيداد رفته بر مردم بكاهند اضافه نگشت و نتيجه اين گرديد كه مردم روستايي وشهري براي رفت و آمد كم مسافت خود به ميناب و رودان و بندرعباس وپارسيان و لنگه و لا‌مرد و بشاگرد و حاجي آباد ،كرايه هاي سرسام آوري بپردازند كه گاه فاصله بندرعباس تا تهران را مي توان با آن پيمود .
    از همه رقت بار تر وتاثر آميز آنكه روستائيان كم درآمد و آسيب پذير در هياهوي افزايش نرخ كرايه ها، كاري ترين زخم ها را خوردند چنان كه شايد درآينده تردد به شهرها برايشان بصورت يك رويا درآيد . در ساير استانها پيمايش فاصله هاي شهرهاي مختلف تا مركز استان و شهرستان هاي مجاور را حتي با اتوبوس هاي شركت واحد براي مسافران  ممكن كرده اند و از اين رو سودجويي و فرصت طلبي
عده ايي نخواهد توانست كه از جيب مظلوم مردم به غارتگري بپردازد و مثلا‌ مسافتي ميان لنگه تا پارسيان را يكصد هزار ريال پاي مسافر نگون بخت محاسبه كند ، اما در اين سامان وضع  بگونه ديگريست و ندانم كاري ها وضعف هاي عملكردي عده ايي، اكنون آثار درد آور خود را در شكل و هيبت فشار دو چندان بر مردم مناطق دور و نزديك نشان داده است.
  اكنون هم دير نشده و مسئولا‌ن و تصميم گيران امروز مي توانند با اختصاص خودرو هاي جمعي متناسب (ميني بوس -اتوبوس و...)با شرايط اقليمي هرمزگان و بكار گماري آن در مسير هاي گوناگون از تندي و تلخي تيغ كرايه هاي تحميل شده سنگين كنوني بكاهند .اين امر هم نياز به دخالت دولتمردان ندارد بلكه با فراهم آوري تسهيلا‌ت بانكي و پشتيباني اداري و سازماني مي توان بخش خصوصي را بكار كشاند  ،رخدادي كه در ساير استانها و نقاط كشور در قامت شركتهاي تعاوني ميني بوس راني و... نمود ونماد يافته است .
    ضمن آنكه نبايد فراموش كرد توسعه راه آهن ريلي درون استاني نيز در فاصله هايي كه ارزش و اهميت موقعيتي منطقه ايي دارد امر سزاوار و شايسته ايي به حساب مي آيد و در كشوري مانند هندوستان جوابگوي نياز مندي مسافرتي مردم بوده است ،تجربه اي كه شايد بتوان در اين سرزمين نيز آزمود .

سيدرضا هاشمي