دریانیوز: سایه سنگین مشروب خواران بر سر خانواده ها بسیار سنگینی  می کند و بیشترین آسیب های اجتماعی را در چنین خانواده هایی می توان دید که اعضای خانواده از سرپرست خانواده فراری هستند وراه چاره ای برای رفع مشکلات شان هم نمی بینند. زمانیکه برای تهیه گزارش به محلات حاشیه ای می رویم، یکی از موضوعاتی که متاسفانه جلب توجه می کند و آمار بالایی دارد، این است که زنان بدسرپرست بیشترین مشکلات را در این مناطق فراموش شده شهر دارند و  کاندیداهای انتخابات هم پس از کسب رای، محلات را به فراموشی می سپارند تا انتخاباتی دیگر. بسیاری از زنان در این مناطق شوهرانشان به مواد مخدر، مشروب و... اعتیاد دارند ویا اهل کار و مسئولیت پذیری برای زندگی نیستند. برخی از آنها حتی زن و فرزندان شان را مجبور می کنند تا برای شان مشروب و مواد بخرند وبیاورند و از طرفی در زیر مشت و لگد و گاهی چاقوهای سرپرست خانواده می مانند و گاهی از این خانه و زندگی فراری می شوند؛ زیرا ماندن شان فقط باعث آسیب دیدن شان می شود و فرار از خانه نیز منجر به آسیب های اجتماعی دیگری می شود. برخی از زنان عنوان می کنند شوهران شان زمانی که مشروبات الکی یا مواد مخدر صنعتی مصرف می کنند، برخوردهای بسیار خشنی را با آنها دارند و گاهی مجبورند به کوچه و... پناه ببرند و درمانده می شوند و بسیاری از شب ها را تاصبح در کوچه می مانندو گاهی روزها نیزکوچه نشینی می کنند تا از آسیب های جسمی و روحی شان اندکی کاسته شود؛ گرچه که انواع تهمت را هم بایستی به جان بخرند. .

برای چنین خانواده هایی بایستی تدابیری اندیشیده شود و قانون نیز از آنها حمایت کند.برخی از زنان بدسرپرست که شوهران شان کارتن خواب شده و یا سال ها آنها را رها کرده اند، نیز شرایط مناسبی را ندارند و دستگاه های حمایتی هم از آنها حمایت نمی کنند. چند روز پیش با خانمی که در یکی از این محلات زندگی می کرد و شوهرش 30 سال قبل رهایش کرده بود و در این مدت هم بدلیل اینکه طلاق را در خانواده و طایفه شان عیب می دانستند، طلاق نگرفته بود و کمیته امداد هم با این عنوان که نام همسر در شناسنامه اش است و شوهرش فوت نکرده یا طلاق نگرفته است، وی را تحت پوشش قرار نداده بودند. از آن طرف می گفت در بین شان مرسوم است که پدر ارث را فقط به پسرانش می دهد و دختران سهمی از ارث ندارند وبه همین دلیل خانه پدری بین پسرها تقسیم شده بود. حال نیز مجبور بود در اتاقی که مربوط به برادرش بود، بدون کولر و یخچال و امکانات زندگی کند.نظیر چنین خانواده هایی کم نیستند و اینگونه آسیب ها مورد شناسایی و درمان و حتی پیشگیری قرار نگرفته اند و به همین دلیل میزان آسیب های اجتماعی در چنین مناطقی افزایش یافته است.گرچه که دستگاه های محتلف در حوزه امور بانوان و خانواده ها و کودکان و آسیب های اجتماعی وظایفی را برعهده دارند و بودجه هایی را هم دریافت می کنند، اما خروجی عملکردشان در محلات محسوس نیست و بنظر می رسد به آمار بسنده می کنند که تاکنون اثرات اقدامات شان محسوس نیست.

متاسفانه در برخی از این محلات که گهگاهی هم گزارش هایی منتشر کرده ایم، کوچه هایش و خانه های مخروبه اش و... تبدیل به پاتوق معتادان، سارقان، اراذل، موادفروشان و مشروب فروشان شده است و عزمی برای جمع آوری و پاکسازی آنها وجود ندارد و دستگاه های مختلف، توپ مسئولیت را در زمین دیگری پاس می دهد. زنان و فرزندان هم به نوعی قربانی این شرایط هستند. گاهی در این کوچه ها زنان معتادی مشاهده می شود که با کودکان شان در کنار مردان معتاد اقدام به مصرف مواد وتزریق می کنند وکودکان نظاره گر هستند و در ذهن شان ثبت می کنند و چندان زمانی طول نمی کشد که آنها نیز این روش را تقلید می کنند و در دام اعتیاد ومصرف مواد و مشروب گرفتار می شوند. یکی از زنان می گفت شوهرش که مشروب مصرف می کند، فرزندانش را مجبور به مشروب خواری می کند واجازه مسجد رفتن ونماز خواندن را به آنها نمی دهد و وی را با فحش و کتک روانه کوچه ها می کند و بیش از دو دهه این وضعیت ادامه دارد و چاره ای برای خودش نمی بیند و مجبور شده بخاطر بچه هایش با این شرایط بسازد. حال نیز که شوهرش بازنشسته شده و بیشتر در خانه است، وضعیتش بدتر شده است.متاسفانه مشکلات بسیاری از خانواده ها بخاطر بدسرپرستی است. بدسرپرستی بیشتر اوقات بدتر از بی سرپرستی است.  بچه یتیم بودن گاهی بهتر از سرپرست بد داشتن است. به بچه های ایتام و بیوه شوهر مرده بیشتر کمک می شود تا خانواده های بدسرپرست. برخی از زنانی که شوهران شان دائم الخمر هستند، از ترس کتک ها و... شوهران شان، می گویند بیشتر عمرشان را در کوچه زندگی کرده ایم. چنین زنان و بچه هایی نیاز به پناه گاه هایی دارند که از میزان آسیب های شان کاسته شود و متولیان مربوطه بایستی در این حوزه تدابیر لازم بیندیشند.

  علی زارعی/دریا