ديگراكنون برخيزم ازبسترسرد؟...

دريانيوز : روي متن طاقچه فراموشي ؛قاب نگاهم پوسيد دربسياري ورق خورده هاي تاريخ ونشنيدن سم كوبه هاي سپيديالت اي عشق غايب .درتمام طي شده هاي پس رو ؛هماره ضربان رگه هاي درد؛ مي دويدسراسرتنم وحسرت سوزاني رادرچاربندم انتشارمي داد.
   آيا نپرسيدي درهمه اين ساليان ؛ غربتم راباكه تقسيم كردم سوارسبزپوش مشرق رويش .
    آيا نخواستي بداني ؛ اندوهم راكدامين نگاه به تمناآمد؟آيا ديگرمي توانم اكنون ازبسترسردغم برخيزم ؟وبال دلم رابرپهنه نيلي شوقت بيافشانم .مي داني فرتوتي قامتم ازوزش ويرانگربادهاي مهاجم است وجواني ام ؛شلاق خورده جهاني همه رنگ . 
سالهاست هزاران سبد بنفشه آورده ام تا بهاي يكدم خنده ات را بپردازم ولي اي احساس زلال باران چشمم برسراب جاده ها پژمرد.: توهمان اطلسي روييده بربلنداي عشقي كه هرغروب ؛نبض نگاهم را به لزره درمي آوري .فانوس جنگل هاي رو به دريا ؛ نازنين بركه هاي شور؛ سنگ صبورم ؛ گاهي تقسيم درد دوري توبرايم تحمل پذيرنيست ؛اما اندوه گسارسوزدلم فقط تويي اي خنياگرعشق شبانگاه ؛همه غصه هايم باخود برپشت مي كشم و به كوچه هاي تاريك شهرمي برم .همانها كه مي شناسي ومي داني دلتنگ تويند.

سيدرضا هاشمي