دریانیوز:  هرمزگان بخاطر وضعیت کرونا برای ما قرمز وسیاه است. اما برای پایتخت نشینان سفیدسفید است وبه همین دلیل تصمیم مناسبی اتخاذ نمی کنند وبا تعطیلی آن موافقت نکردند. آنها فقط درآمدزایی و اقتصاد هرمزگان برایشان مهم است که خزانه خالی نشود. حتی از این درآمد، استان سهمی ندارد.  فقر ومحرومیت هرمزگان در حوزه های مختلف میراث عملکرد مدیران استان در ادوار مختلف است که همواره مشکلات مردم و محرومیت ها را کتمان کرده اند و حتی در بخشی از اعتبارات دستگاه ها  را به تهران بازمی گرداندند تا خوش خدمتی خودشان را ثابت کنند و مردم استان همچنان زجر بکشند.روزی نیست که تعدادی تماس نگیرند و پیام ندهند که برای غذاخوردن، درمان، اجاره و پول پیش خانه، هزینه کتاب مدرسه و... درمانده شده اند.مسئولان استان چه کرده اند؟فقط مسئولان کشوری را از فرودگاه به استانداری و صنایع برده اند و برگردانده اند. کی مسئولان کشوری را به محلات حاشیه ای و روستاهای محروم برده اند تا مشکلات مردم واین مناطق را ببینند وچاره ای بیندیشند.

آنها فکر می کنند هرمزگانی ها در قصر و رفاه و بهترین امکانات زندگی می کنند.  نتیجه اش هم این شد که حتی حق استان را هم ندادند. برخی صنایع و بنگاه های اقتصادی حتی مالیات شان را در هرمزگان پرداخت نمی کنند وحساب های بانکی شان در استان نیست و همواره مدیرپروازی بودند. چهارهزار میلیاردتومان از سهم 50درصد مازاد درآمد استان را ندادند.اما اینجا بیشتر محرومان در محلات و روستاها حتی نمی توانند سه وعده غذایی بخورند. بخاطر سوءتغذیه بیمار شده اند و توان درمان و پرداخت هزینه های سنگین دارو، سونوگرافی، آزمایشگاه، عمل جراحی و... را ندارند. روی تخت بیمارستان خوابیده اند، اما آمپول های چندمیلیونی و... را بایستی خودشان از خارج بیمارستان بخرند و بدلیل فقر که توان مالی ندارند تا بخرند و التماس و گریه و زاری می کنند تا خیرین به فریادشان برسند. کمبود پزشک، پرستار، تخت بیمارستانی، تجهیزات پزشکی و... دیده نشد و فقط وعده و وعید شنیدیم. دوسال قبل اعلام شد 1600پرستار در استان کمبود وجود دارد تا به استاندارد برسد.

سال گذشته وعده استخدام 600پرستار داده شد و فراموش گردید. برای دولت فقط مهم این است که هرمزگان باشد تا از سرمایه و درآمدش استفاده کند و به مردمانش کاری ندارند که در فقر و محرومیت زجر می کشند و...برایشان مهم نیست که اگر روزانه صدها نفر براثر کرونا و... جان شان را هم از دست بدهند.دردها را کسی لمس می کند که خودش درد کشیده باشد؛ نه اینکه از داخل اتاق خنک بخواهد مدیریت کند که آن موقع درد گرمای خرماپزان برای چند هزار خانواده محروم بدون کولر و یخچال را درک نمی کند.زنان بدسرپرست وبی سرپرست با مشکلات فراوانی دست و پنجه نرم می کنند و هیچ نهادی خود را در این بخش مسئول نمی داند. کودکان و نوجوانان از بسیاری از نیازها و امکانات محرومند و هیچکس خود را مسئول نمی داند. محلات حاشیه ای و بافت های فرسوده در بدترین شرایط ممکن قرار دارند و جز وعده، اقدامی اساسی برای رفع مشکلات این مناطق نشد.حال نیز در بخش کرونا دیدیم که فقط مدیریت شعاری و خواهشی و التماسی را شاهد بودیم که نتیجه اش هم افزایش مبتلایان و فوتی ها و عزاداری خانواده هایشان  و گرفتاری خانواده های مبتلایان را می بینیم. می دانیم که هیچ اقدام اثرگذاری را شاهد نخواهیم بود؛ زیرا بایستی چرخ اقتصاد هرمزگان برای تهران بچرخد و اگر هرمزگانی ها  زیر این چرخ له شوند و ازبین هم بروند، برایشان مهم نیست.

علی زارعی/ دریا