دریانیوز:  وقتی که می شنویم در قطب اقتصاد کشور، هرمزگان در فقر خوراکی مقام اول کشور را دارد که این موضوع باعث شده است خانواده های زیادی حتی غذا برای خوردن نداشته و صبحانه که از سال‌های دور از سفره بسیاری از این خانواده ها حذف شده بود، حال در این سال های اخیر بسیاری از آنها  شام هم نمی توانند بخورند و نهار هم گاهی ماست و گاهی لوبیا وگاهی نان خشک و خالی می خورند و حتی گاهی شنیده می شود برخی خانواده ها مجبورند نان را هم قرضی از مغازه بگیرند.حتی خانواده های بیمار محروم نمی توانند غذای مناسبی بخورند و به راحتی بهبود نمی یابند. خانواده های زیادی هستند که از مغازه محله و روستا مواد غذایی واجناس ضروری قرضی می آورند و بعد از مدتی که نمی توانند بدهی شان را بدهند، حتی مغازه دار هم به آنها قرض نمی دهد و می گوید بایستی اول بدهی تان را تسویه کنید و آنها توان پرداخت بدهی شان را هم ندارند. علاوه بر روستاها و شهرستان های استان، حتی در مرکز هرمزگان و بافت فرسوده و حاشیه ای بندرعباس که دو سوم این شهر را تشکیل می دهد، خانواده های زیادی هستند که غذایی برای خوردن ندارند و بسیار پیام می دهند ویا تماس می گیرند و درخواست رساندن مواد غذایی و بسته های معیشتی را دارند.  برخلاف سال گذشته، امسال چندان بسته معیشتی هم در استان توزیع نشد.

درصورتیکه انتظار می رفت صنایع و بنگاه های اقتصادی حداقل در راستای انجام مسئولیت های اجتماعی شان به محرومان استان در حوزه های مختلف برسند وبه دلیل اوج ضعف مدیریت در استان و کشور،حتی برخی از صنایع استان مالیات شان را در استان نمی پردازند و دولت سهم قانونی50درصد مازاد بردرآمد استان را به هرمزگان پرداخت نکرد. آنقدر مردم استان و بخصوص محرومان که روزبه روز بر تعدادشان افزوده می شود، وضعیت شان بدتر می شود که حتی مادران باردار که بیشتر در این طبقه اجتماعی قرار دارند، حتی نمی توانند سه وعده غذایی را در سفره و برنامه غذایی داشته باشند و میوه، ماهی، گوشت و مرغ برایشان به عنوان رویای دست نیافتنی تبدیل شده است.بسیاری از این خانواده ها کولر و یخچال هم ندارد که دو هزار خانواده بدون کولر مددجوی کمیته امداد هستند. با هیچ معادله نمی توان این مسئله را در هرمزگان حل کرد که استانی که بخش اعظمی از درآمدهاي استان را تامین می کند، اما خودش از آن طرف در فقر، گرانی، بیکاری و بیماری نیز در صدر استان های کشور قرار داشته باشد و بدلیل سوء تغذیه، کودکان، نوجوانان، پیران و... به بیماری های مختلف مبتلا هستند و حتی توان درمان را ندارند. واقعا حق مردم این استان زرخیز و ثروتمند نیست که مادری گریه و التماس کند که 50 هزار تومان و 100 و200هزار تومان و... به آنها داده شود تا غذا بخورند و برای درمان اقدام کنند.

وقتی می خواهیم سیاست افزایش جمعیت را پیاده سازی کنیم، بایستی دولت به بحث غربالگری جنین و نیاز مواد غذایی مادر هم توجه کند؛ نه اینکه مادر نتواند هزینه های سنگین غربالگری، آزمایش و... را بپردازد. نیاز است دولت در نگاهش به هرمزگان و رسیدگی به محرومان بخصوص در حوزه شرق استان و محلات حاشیه ای در بخش های مختلف تجدیدنظر کند و زمینه اشتغال آنها را هم فراهم کند و مواد غذایی سالم را به آنها برساند و تبعیض و بی عدالتی را در بهرمندی آنها از موادغذایی در این منطقه از بین ببرد و امنیت و عدالت غذایی را محرومان شاهد باشند.

علی زارعی/ دریا