دریانیوز:  چند روز پیش که مادر جوان یک خانواده که دو فرزند 8ساله و 5ماهه دارد وشوهرش در بازار کارگری و باربری می کند وماه قبل هم بدلیل ابتلا به کرونا بیمار و بیکار بود و البته یک بیماری مادرزادی هم دارد که تحت درمان است وهر ماه بایستی داروهای گرانقیمت را هم خریداری کنند و ماهیانه یک میلیون و 700هزاز تومان اجاره خانه و یک میلیون و 500هزار تومان اقساط دارند و هزینه های درمانی و معیشت و... هم به آن اضافه می شود و حقوق دریافتی اش درصورتیکه سرپرست خانواده هر روز از صبح تا نیمه های شب هم کار کند، به دو میلیون تومان هم به سختی می رسد را شنیدم که بنوعی می گفت حاضر است کلیه اش را هم بفروشد تا بتواند این اقساط شان را پرداخت کند؛ بسیار ناراحت کننده بود. زن وشوهر مشکل دندان هم دارند وبدلیل هزینه های سنگین درمانی، نتوانسته اند درمان کنند. از آن طرف مادر خانواده مشکل معده داشته واز چند سال قبل که پزشک داروهایی را تجویز می کند که تا آخر عمر مصرف کند وبدلیل هزینه های بالایش، نمی تواند ادامه دهد.

نیاز به چشم پزشک هم دارد.متاسفانه مشکلات زندگی، گاهی آنقدر سخت می شود که مادری بیست واندی ساله را نیز وادار می کند به این موضوع بیندیشد که عضوی از بدنش را هم بفروشد تا بتواند بدهکاری و اجاره خانه خود را نیز بپردازد.متاسفانه بی تدبیری دولت در این هشت سال در حوزه های مختلف از جمله مسکن باعث شده است که بسیاری از مردم از خانه دار شدن ناامید شدند و به رهن واجاره روی آوردند و در سال های اخیر حتی دیگر رهن واجاره کردن خانه هم برای برخی به رویا تبدیل شده است. همین خانواده ای که در موردش نوشته ام که مادر خانواده از سادات هم هستند؛ سالها در مسکن مهر اجاره نشین بودند که به یکباره با اوج گرفتن ودیعه و اجاره در آنجا، مجبور شد خانه را بدلیل تهدید صاحبخانه به بیرون ریختن اثاثیه اش از منزل (چون توان پرداخت ودیعه با افزایش شش برابری را نداشت)، به یکی از محلات برود و با گرفتن وام و قرض، ودیعه مسکنش را تامین نموده و مقرر شد ماهیانه یک میلیون و 700 هزار تومان نیز از هشتم تا دهم هر ماه اجاره دهد و ماه قبل (تیرماه) شوهر بدلیل کرونا بیکار بود و هیچ درآمدی نداشت و 8تا10 مرداد نیز موعد اجاره اش می رسد و بقیه اقساط که همزمان ویا چند روز آن طرف تر بایستی پرداخت کند.

تلویزیون شان با مشکل مواجه شده و هزینه تعمیرش را ندارند. هزینه های دیگر نیز به آنها تحمیل می شود وحتی برای معیشت و خورد وخوراک با مشکل مواجهند و مدتی قبل نیز یکی از وسایل زندگیش را فروخته بود و حال نیز فروش بقیه وسایل زندگی را درسر می پرورانند تا بتوانند از آوارگی شان جلوگیری کنند که بطور حتم فروش وسایل زندگی و... منطقی بنظر نمی رسد.اما دولت بایستی برای چنین خانواده هایی که آبرومند هم هستند و دست نیازشان را به راحتی بسوی کسی دراز نمی کنند و فقط نیاز به حمایت دارند، حمایت های لازم را داشته باشد که متاسفانه در سال های اخیر میزان فقر و محرومیت در حال افزایش است. در استانی مانند هرمزگان که قطب اقتصاد کشور است، اما در فقر خوراکی در جایگاه نخست قرار داریم و از آن طرف بسیاری از خانواده ها برای خوردوخوراک و معیشت، درمان، پوشاک، شغل و... با چالش اساسی مواجه شده اند و می طلبد متولیان مربوطه در حوزه های مختلف چاره ای برای رفع مشکلات چنین خانواده هایی بیندیشند.

علی زارعی/ دریا