دریانیوز: پوشاک بارز ترین سمبل فرهنگی و مهمترین مظهر و نشانه فرهنگ و تمدن هر قومی است. به جرات می توان گفت که لباس و پوشش و زبان در هر قومی از نشانه های تمدن و غنای فرهنگی آن قوم است . سخن از هرمزگان و پوشش زنان هرمزگان است . اما هرمزگان بیشتر از آنکه یک نام باشد یک فرهنگ است یک نشانی از فرهنگی دیرپا که نشانه های آن را می توان در گویش با ریشه ی اوستایی آن یافت و همینطور در لباس زنان هرمزگانی که شباهتی عجیب با پوشش زنان زرتشتی دارد و قریب به یقین شباهت لباس زنان بخشی از شبه قاره ی هند هم به لباس بندری از همین منظر قابل بررسی است . مهاجرت زرتشتیان ایران به هند و انتشار فرهنگ پارسی در شبه قاره ی هند زمینه ی گسترش فرهنگ ایرانی را در هند فراهم آورد هرچند که قلمرو حکومت ساسانیان تا مرز های هند و چین ادامه می یافت ولی مهاجرت بخش اعظم زرتشتیان به هند پس از حمله ی اعراب به ایران علت اصلی اشاعه ی فرهنگ پارسی در هند است. پوشش زنان هرمزگانی برآمده از سازگاری با آفتاب و  آب است .

تنی که از گزند آفتاب می رمد و خود را می پوشاند  به گرمایش دل می بندد و رنگ گرمش را به جان می خرد .بیهوده نیست  که مردم هرمزگان بخصوص دختران و زنان رنگین کمانی از رنگ های گرم را به تماشا می گذارند و ... آب چه شور و چه شیرین  در آینه لباس های مردم این دیار همواره موج می زند.با نیم نگاهی به نوع دوخت لباس های هرمزگانی نقش آب را به وضوح می توان دید... نوار هایی مانند تلی. شک بادله و چپرهای حاشیه ی روسری ها همه حضور آب را در نقش های لباس های بندری به نمایش می گذارند. درخت و گل نیز در خلق این زیبایی ها سهم زیادی دارند شاخه های درخت خرما و شکوفه های گل یاسمین همواره جزیی از نقش های تزیینی لباس هاست. اما همنشینی هرمزگانی ها با کرانه های خلیج فارس زمینه ساز داد و ستد های  دریایی را فراهم آورده و همین باعث می شود که فرهنگ هرمزگانی در قالب لباس و حتی گویش بندری به آن سوی آبها و کرانه های آفریقا هم رسوخ کند.و بخشی از تاریخ و فرهنگ هرمزگان را باید در کشور هایی مانند تانزانیا و کنیا و سومالی جستجو کرد پس در این چهار راه فرهنگی یعنی هرمزگان می توان از همه ی اقوام نشانی یافت که صد البته میزان اثر پذیری دیگران از فرهنگ ایرانی و هرمزگانی بیش از ساکنین بومی بوده است کافی است به لباس های کشور های منطقه و حاشیه جنوبی خلیج فارس و حتی مناطقی از اسپانیا و پرتغال و ضرب دهل ها و نوای بربط ایرانی در مصر و شاخ آفریقا نظری بیفکنید تا به این واقعیت پی ببرید که هرمزگان بیش از آنکه یک نام باشد یک فرهنگ است .

با این همه آنچه در پوشش مردم هرمزگان قابل توجه است ریشه دار بودن آن در فرهنگ و تمدن ایران است. اما امروزِ ما هرمزگانی ها حکایتی دیگر دارد . دیگر کمتر دختران و زنان گلابتون پوش بندر را با لباس های رنگین در کوی و برزن می بینیم. دیگر از کندوره و گون خبری نیست و دیگر گلابتون دوزی همدم تنهایی های دختران و زنان در پسین های گرم بندر  نیست . چه شده است که  لباس های زیبا و پوشش محجوب و مقبول بندری جای خود را به لباس هایی داده که نه تنها ایرانی نیست بلکه از منظر شرعی و عرفی هم با فرهنگ غنی ما هم خوانی ندارد.در هر حال شاید در این برهه از دوران گهر بار این سرزمین اهورایی  یکی از مهمترین وظیفه ی خانوادها، متولیان فرهنگی و دولتمردان حفظ و اشاعه ی مظاهر قومی و ملی ایران مانند زبان، لباس وموسیقی و آداب و رسوم این کشور باشد؛ پس ایرانی بمان، ای ایرانی.

مروارید صالحی پور/دریا