دریانیوز: با آمدن کرونا این میهمان ناخوانده، سبک زندگی متفاوتی تجربه کردیم، ما که اهل تفریح و دورهمی بودیم حالا بایستی با کرونا کنار می‌آمدیم و هر کجا که او حضور می‌داشت ما از دیدنش دوری می‌کردیم.یاد آن روزها بخیر که دسته جمعی بهار و تابستانمان را در کنار جوی و درختان سرسبز در دل طبیعت به شادمانی می‌گذراندیم اما حالا دیگر نه خبری از میهمانی‌های آنچنانی است و نه تفریح بدونِ ترس از گریبانگیری کرونا، گرچه که هنوز برخی با میهمانی و تفریح به استقبال کرونا می‌روند و آن را با آغوشی باز بغل می‌کنند!  یکی از عوامل اساسی در این دوران سخت کرونایی ایجاد افسردگی در افراد است که در همه خانواده‌ها علائم‌ افسردگی مشاهده می‌شود. در دوران کرونا، اخبار ترسناک و جان باختن افراد مبتلا به کرونا در استان و کشور، زمینه را برای افراد فراهم کرده که به‌سوی افسردگی سوق داده شوند؛ در واقع زمانی که شبکه ارتباطی قطع‌شده، مسافرت و دیدوبازدید، باشگاه‌های ورزشی و غیره تعطیل می‌شوند افراد به‌ناچار به انزوا و تنهایی روی می‌آوردند و به‌طور طبیعی به افسردگی مبتلا می‌شوند.

امروزه از هر که بپرسید او نیز احساس افسردگی و ناامیدی به زندگی دارد و اینطور به نظر می رسد که افسردگی کرونایی نیز مانند ویروس آن همه گیر است و اکنون همه به آن مبتلا هستند. در این مدت عده‌ای بخاطر خود و جان دیگران در خانه ماندند، در این مدت بسیاری از عزیزان جان باختند که حتی از رفتن سر مزار آن‌ها افراد محروم شدند، مراسمی نبود برای اینکه دیگران بیایند و تسلی دهند، عده‌ای دیگر در سوت و کور به خانه‌ی بخت رفتند شاید که نه، البته که هزاران آرزو برای برگزاری مراسم و جشن به یادماندنی داشتند، یا آن اوایل شاید دانشجوها و دانش آموزان از تعطیلی مدارس خوشحال بودند اما رفته رفته دلشان برای دانشگاه و مدرسه تنگ شد. همه ی این موارد دست به دست هم داده اند تا شاهد افسردگی و دل سرد شدن جامعه نسبت به آینده و زندگی باشیم تا جایی که اکنون مردم علاوه بر افزایش آگاهی خود در رابطه با کرونا باید از راه‌های مقابله با افسردگی و افزایش امیدآفرینی مطلع شوند و زندگی خود را بتوانند مدیریت کنند.

مسئولین استانی بارها امیدبخشی را توصیه کردند و پر بیراه نگفتند، چرا که امید اجتماعی بسیار اهمیت دارد، باید هر چه می‌توان امید و انگیزه و مقاومت را به جامعه تزریق کرد؛ چراکه لازمه جامعه آینده و دولت‌های آینده همین امید و انگیزه است و نباید گذاشت سستی و بی‌رمقی و ناامیدی در جامعه حاکم شود.از نقش پررنگ رسانه‌ها در امید آفرینی نمی‌توان گذشت اما وقتی امید نباشد، در روزهای کرونایی و در خانه ماندن، این‌ها چه می‌توانند با روان ما کنند؟ امید یکی از راه‌های مقابله با بیماری‌های روحی و حتی جسمی است، انسان با امید زنده است و اگر امید را از او بگیریم هیچ چیز دیگری نمی‌شود در زندگی یک فرد پیدا کرد. امید، تقویت روحیه و تحرک اندیشه‌ها و اراده‌ها و توجه به قوانین عقلی و علمی در راه آینده گشوده است، حالا این امیدبخشی می‌تواند از طرف رسانه‌ها باشد، رسانه‌هایی که حالا سردمداران فرهنگی هستند و می‌توانند موجب تهدید و یا  آرامش مردم شوند.

معصومه زارعی/ دریا