دریانیوز: دوم مهر 97 بود که برای آخرین بار لبخند شادی از ته دل را روی لبهایت دیدم. دوم مهر بود که برای آخرین بار باهم حرف زدیم و برای آخرین بار با چشم های مهربان و پر از حرف به من نگاه کردی. دوم مهر بود که برای آخرین بار از خانه و دفتر رفتی و دیگر هیچوقت برنگشتی.دوم مهر بود که بزرگترین ستون و محکم ترین تکیه گاه زندگیم از پیشم رفت. برای من روز رفتنت دوم مهر بود و 7/7/97 آتشی به زندگی ما افتاد که شادی از ته دلمان را تا ابد سوزاند و ما ماندیم  با روزهای بی تابی و بی قراری و دلتنگی برای تو . پدر عزیزم در تمام لحظه  لحظه های زندگیم عطر بودنت را حس می کنم و داغ نبودنت برایم تمامی ندارد. رد پای تو در تمام خاطراتم هست و مرور هر روزه همین خاطرات شیرین جانی دوباره به من می دهد. چه خوب که در کنار تو زندگی را آموختم، توهمیشه برای من بزرگترین پشت و پناه بودی، گرچه دست روزگار مرا از داشتنت محروم کرده ولی غروری که از تو برایم باقی مانده را همواره نفس می کشم.این روزها دلم از همیشه بیشتر برایت تنگ شده و آرزو دارم کاش فقط یک بار دیگر تو را سخت در آغوش می کشیدم و مشامم پر از محبت پدرانه ات میشد . امسال سومين سالي است كه از داشتن وجود گرم و پر مهرت محرومم، سه سال است كه كوله بارت را بستي و رفتي، دخترت را براي هميشه تنها گذاشتي، دختري كه هنوز  محتاج دستان نوازشگر و قلب مهربان توست، دختري كه هنوز محتاج هم صحبتی با توست.  سه سال گذشت ؛ سه سالي كه فكر مي كردم شايد هر چه بگذرد بيشتر به نبودنت عادت مي كنم ولي هر چه گذشت فقط دلتنگي هايم بيشتر شد و جاي خاليت بزرگتر. با رفتنت تمام روح و تمام وجودم ترك برداشته و با تلنگري مي شكند با اينكه خودت نيستي ولي گرماي مهرت هميشه در قلبم هست و به گرماي اشك چشمانم وصل شده است.  با تمام وجودم برایت آرامشی ابدی آرزو می کنم . روحت قرین رحمت الهی پدر مهربان من . 

زهرا دبیری نژاد/دریا