يازدهم ذى القعده سال 148 هجرى كه امام رئوف ما زاده شد، وعلى بن موسى الرضا عليه السلام به عنوان سرچشمه اى از نيكى ومهربانى وهدايت رخ نمود، پناهگاهى پديد آمد كه خدا پرستان را در خود گرد آورد.باردیگراز چشمه لایزال الهی جرعه ای جوشید وبوستان علوی را حیات بخشید .ولادت مبارک وخجسته که مولودی بزرگوار را به عرصه گیتی تقدیم نمود تا درآینه تقدیر خود روزی سنگ صبور دلخستگان وناامیدان ایران زمین شود، پیشکش هستی به دلهای شکسته ورهیده از بنداسارت دنیافریبی وابتذال واینک عرشیان درسروری بی بدیل جامه فخر ومباهات به تن کرده و برزمینیان میخرامند که آری امشب مولودی متولد می گردد تاکبوتران حرمش رابه وصالی جاویدبرساند.کبوترانی که بال زنان رقصی برفراز گنبدطلایی ضامن آهو می نمایندوشعف خودرا به رخ زایران عاشق می کشند.

شخصيت عملى و علمى و اخلاقى و اجتماعى ایشان كه در طول زندگى ، در منظر همگان شكل گرفته است و فهم و ادراك آن نياز به پيش زمينه‏ هاى اعتقادى و مذهبى خاص ندارد، بلكه هر بيننده فهيم و داراى شعور و انصاف مى‏تواند، ارزش ها و امتيازهاى این بزرگوارکریم را دريابد و بشناسد. شخصيت معنوى و الهى امام رضا(ع). نيازمند  معرفت بسیاری است.وظیفه بزرگ ائمه واهل بیت در طی تاریخ اسلام چیزی جز امربه معروف ونهی از منکر نبوده ونیست و امروز بعد از 1400سال این وظیفه سنگین وخطیربردوش مریدان وعاشقان شیعه سنگینی می کند. وظیفه ای که با درنظرگرفتن مقتضیات زمانی ومکانی ورعایت ادب بایداجرایی شود و از تبعات بدی آن نهراسید.  

يکي از اوصاف انسان هاي بزرگ، زهد و بي ميلي آنها نسبت به دنيا و زينت ها و تجملات آن است و امام رضا(ع) نيز سرآمد زاهدان عصر خويش بود

احسان وانفاق ودستگیری نیازمندان خصیصه بارزامام هشتم بود که زبانزد جامعه آن زمان بود ،جامعه ای که خفقان و خودبینی در لایه های عمیق آن رسوخ کرده بود و هیچکس جز خود و منافع دنیوی خویش به چیزی فراتر از آن نمی نگریست. جامعه ای ظلمت زده و منحوس که تنها نور روشنی آن امام هشتم واولاد بزرگوارش بودند . بزرگانی که از کینه توزی ومکر وفریب فاسقان زمانه درامان نبودند ودراین اوضاع از وظیفه الهی خود که امر به معروف ونهی از منکر بود هرگز کوتاهی نمی کردند . بایدگفت حیثیت ،هنر ،اعتبار وآبروی ما مدیون مقام والای امام هشتم (ع) است.

اعتباری که فقط با تاسی به مقام ایشان بدست خواهد آمد ولاغیر.اگر سراسر زندگی ومتعلقاتش رنگ وبویی الهی ومعنوی به خود بگیرد دیگر چه غم از ناملایمت روزگار وجور ناکسان که دست خدا بالاترین دستهاست..

فروغ مسلم زاده