به دهان زهر در رگهاي خورشيد خراسان دويده،تلخ مي چرخد،بعضي تلخ كه دهان به دهان مي شود تا جهان گريه كند تلخي روزهاي بي بركتش را،روزهاي دوري،روزهاي  بي غروري را وكدام حنجره اي تاب  اين داغ بزرگ رادارد،مشهد شهيد مي شود زمين آواي گريه سر مي دهد آنقدربي اختيار مي گيريد كه شانه هايش شروع به لرزيدن مي كند.
 زمين مي لرزد از بلخ تا مشهد از نيشابور تا تونيه تمام دنيا از بوي تلخي دانه هاي انگور،ديوانه شده است اي امام رضا(ع) بعد از تو ،كدام خورشيد سربلند مي كند تا دلگرم روزهاي دلتنگي مارا تا خاك ،غربتمان را در رد پاهاي مانده بر تنش ببلعد آهوان صحراهاي حيراني راي دوند ،مي دوند ردپاهاي گم شده را كه سالهاي بي پناهي شان را در دامهاي گسترده صيادان ،به اميد ديدنت با اشك زانو زدند و چه بسيار كبوتراني كه بعد از رفتنت آواز را فراموش كرده اند و چه بسيار پرستوهاي عاشق كه بعد از تو پرواز برروي شاخه هاي درختان را فراموش كردند چون درختاني كه به خواب فراموشي پرستوهاعادت كرده اند و لبها ،سالهاست كه لبخند رافراموش كرده اند و سالهاست كه مدار چرخش زمين بعد از تو دايره اشك چشممان شده و بعد از تو زمين،زمانهاي طولاني تلخي را سپري مي كند و حنجره ها سالهاست كه فقط آوازهاي تلخ مي خوانند و آن روز كه شهادت توست دلم تنگ است به اندازه تمام كبوتران حرمت به اندازه تمام چهار ضلعي هاي ضريحت و به اندازه تمام آسمان .اي امام مرا بخوان و لطف و مهرباني و خوبيهاي بي پايانت را از من دريغ نكن حداقل به اندازه يك سرانگشت حلقه زده به ضريح آسماني ات و سالروز شهادت گوهر يكتا و درخشان عالم حضرت علي بن موسي الرضا(ع)تسليت باد .

اسدپور