آبپاشيها،خانه تكاني ها،خريدهاي عيد ، دوخت و دوزها، آمد ورفت ها، شادي و هلهله بچه ها و حتي نسيمي كه نرم و آرام خودش را از لا‌ي باز در و پنجره ها به داخل اتاقها مي كشد وبر سر آدمها نهيب مي زند كه از خواب سخت و سنگين زمستانيشان بيدار شوند و اين يعني بهار براي آمدنش از هيچكسي اجازه نمي گيرد ، توي اولين پيله اي كه آرام آرام مي شكفد و از درون آن پروانه اي خمار و خسته بيرون مي آيد ، توي اولين كفش غريبه اي كه توي جاكفشي خانه مان جاخوش مي كند توي گلوي نخستين مرغ عشقي كه آزاد و رها روي جوانه هاي

سفيد درخت اقاقي چهچهه زند توي دل غنچه خواب آلودگل صوفي خودش را قايم مي كند و همين كه مي خواهي از كنار آن بگذري ،يكباره شكوفه مي زند و غافلگيرت مي كند .

بهار با كمترين بهانه اي خودش را مي رساند و آنقدر مي ماند تا همه به كامشان برسند تا همه من ، تو ، ما همگمان كاممان را از او بگيريم و آنوقت برود و تا يك سال ديگر چشمهايمان را براي بازگشتش به در خانه ميخكوب كند، پس همه بياييد با هم عيد خوبي داشته باشيم و زيباترين هديه ها را به هم بدهيم شايد تا عيد بعد خيلي ها را نداشته باشيم و يا خيلي ها ما را نداشته باشند، بياييد قلبمان را به كساني هديه كنيم كه دوستشان داريم ،چشمهايمان را به عزيزانمان هديه كنيم و براي يكبار هم كه شده آنها را ببينيم و دستهايمان رابه كساني هديه كنيم كه سالهاست در انتظار نوازشند و آغوشمان رابه كساني هديه كنيم كه مدتهاست منتظرند .

آغوش امني بيابند تا به اندازه تمام سالهايي كه زجر كشيده اند گريه كنند و امروز همه به هم نيازداريم و زندگي زماني زيباست كه همگي با هم در كنار هم باشيم به اميد آنروز كه هر روز ما عيد باشد يا بهتر هر روزه ما گل باشد اما عمر ما مثل گل نباشد. سال نو برهمگان مبارك باد.

عبدالحسين اسدپور