دريانيوز:  رهگذراني كه شتابان و يا به آهستگي از خيابان طلوع به سمت ميدان صادقيه در رفت و آمدند  ، هرروز منظره نيمه تمام دو ساختمان را در تيررس نگاه خويش رصد مي كنند كه نيمه تمام به حال خود رها شده اند و يا آنقدر كند و تدريجي در حال ساخت هستند كه بااين سرعت و همت شايد نيم قرني به درازا كشد.
    اولي ساختمان بي نام و نشاني است كه ازاوايل سال گذشته روي كار و بنا و مصالح را نديده و يكه و تنها و غريب و مظلوم چشم انتظار دست نوازش مسئول و دلسوزي است.
    ساختماني كه گفته مي شود به يكي از ادارات فرهنگي تعلق دارد و قرار بوده مكاني براي عرضه نمايش صنايع دستي و هنرهاي بومي و... باشد واكنون بيش از يكسال و دو ماه است كه درسرنوشت مبهمي غوطه ورشده وتن ناقصش درحال سايش و فرسايش است.
    جالب تر آنكه تا روزهاي پايان سال 1385 و تا دمدمه هاي حلول سال جديد آنچنان شور كار شبانه روزي درآن موج مي زد كه همگان رابه اين فكر وامي داشت كه كار فرما و پيمانكار بنا دارند ساختمان را تا شب عيد به پايان برند.
 اما ناگهان ورق برگشت و بعد از پايان تعطيلا‌ت عيد سال 1386 تاكنون حتي يك نفر سراغي از اين ساختمان غريب و رو به تخريب نگرفته است.    

   دومي اما ساختماني است كه تاچندي پيش تابلويي داشت كه آن را بازارچه صادقيه معرفي مي كرد و اكنون تابلوي آن را كنده اند.اما همچنان به اعتبار قبلي همان بازارچه  ايست كه شهرداري نيز درآن نقش و دستي دارد و طبق ادعاي قبلي همان تابلوي كنده شده و مفقود قرار بود در تابستان سال  گذشته به
بهره برداري برسد.  اما نزديك به يكسال ازهمان تابستان مي گذرد و اي دريغا! البته در اين يكي جنبنده و تنابنده هايي مشاهده مي شود و ساخت و ساز مورچه وار آن افتان و خيزان تداوم دارد.
     آيا چشمان تيزبيني بر روند ساخت و ساز و اجراي پروژه هاي مختلف و ميزان عقب ماندگي و خسارتهاي تعلل و تاخير درآنها در سطح استان نظارت مي كند يا نه؟   

               "س.ه"