تا با يك بغل  پگاه نقشه تكثير نسل سبز مزارع مصطفوي را در دخترانه نوزادي يكتا ترسيم دارد .
     "حضور زميني خدا" نفس را در سينه جزيره العرب مي شكند و مكه بالنده به خود ،از ميلا‌دي  ناب پا به پاي لبخنده هاي اين "فرشته ترين كودك محمدي (ص) معاني عطرآگينه هجي مي كند: قداست ، ستايش ،عود ،گلا‌ب،مشك و عنبر ،نور ،اشارت ،شفاعت ،عصمت ،حلول ،حضور و ...
"ام ابيها " در "دم و بازدم " تنفس نوراني خويش با الفباي باران و شعر و مهر گستره به گستره و كران به كران و لحظه به لحظه ، عمق و تجلي و ظهور مي بخشد .
   بانوي آبهاي "بركه هاي زلا‌ل عاشورايي در كاسه هاي تكدي دلهاي مشتاق ،غنچه هاي زمزم مي افشاند و ونفوس شيدا را در پيچاپيچ باريكه ها به آبادي ملكوت رهنمون مي گردد  تا شايد در ميانه امواج يم بيدلي  كه همه "مهريه " اويند نقطه اي از كتاب ملكوتي اش در ظرف ادراك خاكيان بگنجد.
   فاطمه ،انبوه شقايق بر آغوش دلها ،سينه ريز اشتياق در گردنه هاي خاكي دنيا . فاطمه : <بله > الهي به جنون شورانگيز برهوت آدميان ،تقويم سپيده و ياس .
   فاطمه نيمه كامله مرتضي (ع) و وصله حرير ديباي ابهت امامت. فاطمه تلخيص همه فهم بهشت ،ترجمه عاميانه اسرار  خلقت ،تفسير و اشاعه آيه هاي قرآن ،پژواك فراق پروانه در آتش گل سرخ . فاطمه :تبلور فرياد درد محمد (ص) از ساده انديشان موجه ، فوران غيرت در برابر غاصبين . فاطمه : زلزله در اركان ربايندگان  حق ولا‌يت و توليت .فاطمه : تصوير يادگاري بيعت غدير ،شكوفه  نص آسماني كوثر. فاطمه : تقاطع ميعاد نيلوفر و خورشيد و عشق و شهامت ... فاطمه: سردار قافله  خطابه .فاطمه : دستور زبان عشق  كه براي زمان "آينده استمراري " قاعده خطبه و ندبه و فرياد را نوشت . فاطمه :مركز توسعه سلسله ابراهيمي ،مشعله قبيله اثني عشري . فاطمه: پيام آور نقره ياسهاي سپيد حرايي . فاطمه : سهم تشيع از آفريدگار ،فاطمه ،مصدر تداوم اشتقاق يازده خورشيد ولا‌يت .
   فاطمه براي شكفتن ناب از كوچه شتاب به سوي منتظراني  بي تاب مي گذرد تا عطوفت و سخاوت را بر پيراهن هاي آنها بدوزد.
زهرا به مدافعه از "ارزش هايي "كه سالها خاتم الا‌نبياء خون و عرق به پايشان نثار كرده بود از بيت عاطفه وخانه نبوت سربرافراشت در شوراي خليفه گزين مصلحت انديش رعد افكند و بر ذائقه  جماعت حكومت خواه تلخ آمد. فدك ، هويت فاطمه بود و نه تنها  ملكي و زميني كه بانوي مهرباني  ومحبت ، زمين و قلمرو و مزرعه شان ،منظومه اي پر از ستاره نماز و نيايش و قنوت و سجده و توسل و دعا بود. فدك ،قباله اثبات تاريخي شجره طيبه  نبوت و شاخه هاي امامت بود كه در گزند  سرماآوران  فصل خزان سقيفه بني ساعده از كف رفته بود و "مطهره آل كساء" از پي احقاق حقيقتي چنان مغضوب شده كه سيلي اش زدند و پهلويش را با در و ديوار كوفتند . آه از مردم مدينه ،آخ از شهر مدينه .. چه بي وفا ...چه بي محبت ديروز  را از يادبرده اند كه محمد (ص)
مي آمد و فاطمه مي گفت و زهرايش كه با گام هاي سبز او روئيده بود در فراز و نشيب نهضت احمدي همراه و همخور و همدل و همسوي او ،سنگ سراچه ي صبر را از صبوري سائيده بود.چه حق نشناس مردماني كه لحظات محمد (ص) از كوه زمان نگذشته ،دخت او از دست اين نامردمان بي حافظه گريست ،چه حق ناشناس مردمي ... .

سیدرضا هاشمی زاده