عشق گم شده
هزاران صحراي تمنا ، بي نهايت بيابان اشتياق ،گلوي فوران بي قراريمان را مي فشرد دستي به نوازش مژه هاي خيسمان بر نمي افرازي؟ عطر ناز نرگس ، بهار سبز پائيز بلند انتظار، صبح و شب ، سمكوبه اسب سپيدت را تشنه ايم، وسعت كاسه زار عطشمان را چرا ديگر اكنون درنمي يابي ؟ موعود پنهان، شبهاي فراق ما چه طولا‌ني است،چشمان ما خشكيده از مهرباني است ، لحظه هامان سراسر بياباني است، مهر و عشقمان بي مقدار و خياباني است . دستانمان تهي از شراب آسماني است ،پس كي غبار معطر شعله قدمهايت را به ريه هاي گرسنه امان مي دماني ؟
باران سبزترين، چاووش غزلخوان عشق و مستي ، ديريست ديدگان طاقت ما در حسرت تماشاي سرو قامتت ، بي تاب و آواره است. اي سراينده واپسين آوازهاي رباني ، دور گاهي است به آزروي ظهور خورشيدت ، پنجره شكسته قلبهامان هم پلك بر هم نبسته اند .سوره روشنايي بها ر،نجيب نهان ، قبله سپيده و قنات اميد، شانه هامان تكيده، جنگل باورمان آفت آلوده ، روز هامان شب زده ،ساقه هاي يادمان فرسوده ، سقف انديشه امان تركيده، پس كي به التيام زخم جانمان مي آيي؟
غربت شكن عصمت آل ياسين ، آيه ناب نيايش و عصاره ملكوتي سيب آفرينش ،تلخكامي هزار وچند صدساله امان، شهد اعجاز حضورت را مي جويد پس چه زمان ذائقه تقويم مان را شيرين مي داري؟
سحرنشين سجده خيزان دردآشنا ،سرفصل ديوان آينه ها ، قائم قائمه نور و شعور ، ارتفاع صعب العبور عدالت، بي اقتدار پيشوايي تو و پژواك صاعقه انگشتانت، رويايي حقيراست كه عدل ،برابري ، انصاف و انسانيت را روح و روان و انتهايي . قرنهاست چشم براهان با سينه هايي پر شرر و جاني گداخته ،افق جاده هاي زمان را مي پايند تا يكه سوار قبيله هاشمي ، مولا‌ي فدائيان فاطمي در رسد و مهر راز ناگشاده "حاكميت صالحان "را از دروازه هاي زمين فك دارد
پيشاهنگ تمامي سپيدي ها ،كويرستان سربي و سنگين دوري ات ، روح صميمي شعر مان را پژمرده ،واژه هامان در بدر ،قصه هامان بي ته و سر،لشگر انبوه گم گشتگي غوغا مي كند، ديگر اكنون پرده هاي فرقت را بزداي كه رمه هاي مراتع جانمان بي شكيب ترينند ، حجت بشارت وراثت زمين به صالحان و خوبان ،معصوم چهاردهم،يوسف ثاني،خسروي خوبروي خلقت ،شميم ناز شكفتن تو مي وزد.
اي نرگس زهرايي ،از قبيله شيدايي، راستي كي مي آيي ؟ ميلا‌دت مبارك

سيدرضا هاشمي زاده