اجرای بنگاههای زودبازده وبوجودآمدن فرصتهای شغلی مقوله ای است که دولت نهم بشدت روی آن مانور داده و وامهای بانکی کلانی نیز به این بنگاهها تزریق شده است و طی سه سال اخیر شاهد هستیم که کارهایی انجام شده کارگاههای کوچک وبزرگی شروع بکار نموده البته با وامهای کلان که درصد ناچیزی صرف کارگاه و مابقی به نفع مدیرعامل هزینه شده است.

 از طرفی این کارگاهها بیشتر خانوادگی وفامیلی بوده که افرادی چند شغله درآن مشغول به کار می باشند که بازهم فرصت شغلی تازه ای برای جوانان بیکار عملا فراهم نشده است و این کارگاهها درواقع به نام بیکاران وبه کام کارفرمایان شده است. واسفا بر آماری که میانگین ساعات کاری را درکره جنوبی 18ساعت ودرایران کمتر از 2ساعت اعلام می کند وبا حضور چند ساعته در یک اداره به خوبی این آمار عینیت می یابد اتاقها مملو از همکارانی است که دور هم جمع شده ودرحال چای خوردن ولطیفه تعریف کردن بوده یا به مدد دولت الکترونیک ودستیابی تمامی اتاقهای کارکنان به اینترنت جستجو درسالنهای مد- آشپزی و.... رواج روزافزونی یافته است وپایان ماه حقوقی معادل یک هزارم کار انجام نشده هم دریافت می دارند.

مشکل بیکاری معضلی است که باید برای حل آن به اصلاح ساختارهای نهادی و حقوقی بویژه خصوصی سازی پرداخت و تسهیلات بانکی دراین زمینه باید قانونمند ویابا ضابطه های اجرایی و عملی اینگونه کارگاهها ارائه گردد نه براساس رابطه و تنظیم درخواست وطرحهای توجیهی و... که اگر اینگونه باشد تا سالیان سال وضعیت اشتغال کشور بدینگونه خواهد بود وبهبودهم نخواهدیافت. از طرفی ایراد اساسی را باید برجوانان بیکار و جویای کار گرفت آنهایی که با مدارک بالای تحصیلی از فلان دانشگاه معتبر فارغ التحصیل شده اند و بعد از مدتها دوندگی بدنبال کار مناسب با فراهم شدن زمینه اشتغال در یک موسسه - کارگاه یا شرکت از انجام دادن کوچکترین کار اداری عاجز بوده و با افتخار، دلیل نابلدی خود را صرف وقت فقط برای تحصیل اعلام می نمایند. هر چند نمی توان برآنان خرده گرفت ، سیستم آموزشی فشل وسراسر بیمار ما از ابتدای دوران تحصیل تا بالاترین مدارج ،سعی در ارائه کلیه دروس بصورت تئوریک وخشک داشته که برای جویندگان علم و دانش عاری از تازگی -جذابیت وکاربرد واقعی در زندگی عینی وروزمره آنان بوده و موجب افت تحصیل وترک تحصیل وسیستم شب امتحانی و دقیقه نودی می گردد که دانش اموزان سعی در حفظ طوطی وار مطالب در شب آخر داشته تا فردا صبح حداقل نمره قبولی را دریافت نمایند. بسی دردناک است وقتی جوان لیسانسی را می بینیم که از نوشتن املای صحیح کلمات روزمره عاجز بوده ودرصدد رفع واصلاح این عیب بزرگ هم برنمی آید. جوانان جویای کار پشت میز نشینی، متاسفانه در کشور ما فراوان هستند اما کسی که بخواهد کارآفرین باشد و وقت وانرژِی جوانی را صرف کاروتلاش وراه اندازی کارگاه تولیدی- خدماتی وفنی نماید بسیار انگشت شمار و محدود ند. بسیار جوانانی هستند که بدنبال درآمدهای میلیونی یک شبه بوده و حوصله وطاقت پیمودن راه دراز ثروت اندوزی ورفاه را ندارند وبا دیدن موقعیتهای عالی اطرافیان فقط به آه و ناله وحسرت اکتفا می کنند ودیگر هیچ. بهرحال این روزها آمارها گویای کاهش نرخ بیکاری در کشور می باشد که باید گفت این آمار رسمی با واقعیت عینی مطابقت نداشته و هزاران جوان بیکار وبدون تخصص و آموزش درانتظار شغلهای راحت -کم دردسر وپردرآمد هستند که این نگرش اگر امروز درمان ومعالجه نشود فردا بسیار دیر خواهد بود وچیزی نمی گذرد که جوانان این سرمایه ملی به پتانسیل کم تحرک وتنبلی تبدیل می شوند که باید تا سالیان دراز جیره خوار پدران ومادران خودباشند. دراین میان وظیفه ای بس سنگین برعهده نهادهای اموزشی و پرورشی وفنی وحرفه ای است که باید با کاربردی کردن دروس در مقاطع مختلف و ایجاد رشته های تحصیلی متناسب با نیاز جامعه و کشور وعلاقمندی جوانان ایرانی، تفکر پشت میز نشینی را از تاروپود ذهن جوان ایرانی بزدایند و وی را تشویق به ایجاد فرصتهای جدید شغلی نموده وکار و خلاقیت را سرلوحه زندگی خویش قرار دهند. امید است با نگاهی عمیق به وضعیت جوانان بیکار سرگردان در کوچه وخیابان متوجه عمق فاجعه شده وهمین امروز تدبیری برای آینده بیاندیشیم .

فروغ مسلم زاده