دریانیوز  : مرد آتشنشان در حين عمليات نجات جان يك كودك ، جان باخت
     هميشه دعا مي كنند آتشي  بر پا نشود ،‌خاكستري برجا نماند .اما حادثه خبر نمي كند  و مرداني نيز به تبع آن هميشه در بيداري و هوشياري  بسر مي برند كه مبادا دير به محل  حادثه برسند و نتوانند از شدت آن بكاهند. دل نگران دلواپسي دلهاي بي تابند و قلبهايي كه به اميد رهايي  عزيزانشان از مهلكه حوادث در انتظار دستان  پرتوان مردان ناجي ، شهر چشم براه اميد دوخته اند .
اولين تصور من و شما شهروند از يك آتش نشان  ،تصوير مردي  خواهد بود كه درحال اطفاي  حريق مي  باشد و شنيدن صداي آژير ماشين آتش نشاني حكايت از حادثه اي تلخ و ناگوار دارد. هميشه  اين حادثه  و حادثه ديده گانند كه محوريت احساس همدردي ما را از آن  خود مي نمايند. درحاليكه با بي تفاوتي تمام از نقش و جايگاه  ناجيان اين حوادث تلخ مي گذريم بي آنكه بدانيم اوست كه ناجي من  و تو و ماست و سهمي بزرگ از جامعه ايثار دارد . براي آشنايي بيشتر با اين قشر از جامعه از نزديك باآنان به گفتگو مي نشينيم تا دريچه اي از دنياي پر ريسك وخطر آتش نشانان را به روي خويش بگشاييم . باماهمراه شويد

     رد پاي ايثار
مطمئنا شما نيز صفحه حوادث رابا هيجان دنبال مي كنيد  البته هيجاني توام بااحساس  تالم و همدردي با حادثه ديدگان .اما گاهي اوقات  خود ناجيان هم براي نجات جان همنوعان خود دچار حادثه مي شوند و شايد هم ...!!!و اينجاست كه مي توان  رد پاي ايثار را يافت .

 سهل انگاري و بي احتياطي ، علل عمده آتش سوزيها
با دقايقي تاخير به اتاق  شيفت كاركنان هدايت مي شويم  و به اتفاق  يكي از آنان به سوي ساختمان  اصلي  سازمان آتش نشاني به راه مي افتيم .جايي كه محل كار و استراحت آنان است. درابتدا با يكي از آنان كه به نظر مي رسد با تجربه تر از ساير آتش نشانان است ، باب سخن مي گشاييم : او خود را "حاجي دروار" ،‌فرمانده شيفت  و مدرس آموزش مباني آتش نشاني  معرفي مي كند .
حاجي دروار 41  ساله و فوق ديپلم رشته آتش نشاني (دانشجوي دانشگاه علمي كاربردي) است. او مدت 17  سال است در اين سازمان مشغول  به كار مي باشد كه مدت 10سال از آن را مامور آتشنشاني بوده است  و هم اكنون درجه سر آتش نشاني دارد.
    او دليل انتخاب اين حرفه را علا‌قه ي بيش ازحدش به اين شغل عنوان  مي كند و اينكه از كودكي علا‌قمند خدمت به مردمش از طريق اين حرفه بوده است .او با اطمينان مي گويد:  اگر به دوران جوانيم باز گردم باز هم اين حرفه، انتخاب من خواهد بود .
   "دروار" روند مطلع شدن از يك حادثه  رخ داده واقدامات بعدي لا‌زم جهت  كنترل آن حادثه را برايمان اينگونه باز گو مي كند:ستاد فرماندهي و مركز پيام ،‌گزارش حادثه  رابه صورت تلفني  دريافت مي دارد كه بعد از كنترل  شماره ي تماس  و كسب  اطمينان از صحت  حادثه  ايجاد شده ، از اين ايستگاه (ايستگاه شماره يك )به ايستگاه مورد نظر كه محل حادثه در محدودي آن واقع شده است دستور اعزام وكنترل  حادثه صادر مي شود. مامورين  آتش نشاني ايستگاه دريافت كنند ه پيام با زمانبندي خاص كه معمولا‌ كمتر از يك دقيقه طول  مي كشد  آماده مي شوند  و باتوجه به وضعيت  ترافيكي شهر و زمان  حادثه  درمدت زمان  335  دقيقه  ( متغير ) خود را به محل حادثه رسانده و با تمام توان عمليات  نجات را جهت كنترل  ابعاد حادثه و نجات جان افراد به پايان مي رسانند .
  آقاي دروار در خصوص حوادث آتش سوزي  ياد آورشد؛علل عمده اين حوادث سهل انگاري، بي احتياطي و نقص  فني وسايل برقي آن هم اكثر در منازل مسكوني مي باشد .
   اواز تمامي شهروندان مي خواهد كه قبل از انجام هر اقدامي در خصوص  اطفاي  حريق يا رفع عوامل  حادثه ، سريعا با125تماس حاصل نموده  و با اين  اقدام بموقع ،جان خود و عزيزان شان  را از مهلكه نجات دهند .وي هم چنين  آتش سوزي خودرو به دليل  نقص  فني  را از شايعترين  آتش وسوزيها  عنوان كرد .
   خاطرات تلخ ، جزء لا‌ينفك  حرفه آتش نشاني "دروار" در پاسخ  به تقاضاي ما كه از او مي خواهيم يكي از خاطرات  حرفه خود را برايمان بازگو كند ، مي گويد :سال 79 ، يك  مورد  آتش سوزي  منزل مسكوني در آزادگان  بندرعباس به ما اطلا‌ع داده شد كه تيم  آتش نشاني  بلا‌ فاصله پس از اطلا‌ع به سمت آدرس مشخص شده، درمسير بلوار  اما م خميني  به را ه افتاديم.
   درمسير  حركتمان يك راننده پژو كه قصد آزار و اذيت ما را داشت  با بي توجهي  تمام  و با شيطنت خاصي  سعي در مسدود نمودن راه  عبوري ما داشت كه با تلا‌ش  راننده تيم آتش نشاني  توانستيم اين راننده  بي ملا‌حظه  را پشت سر گذارده و خود را به محل حادثه  مورد نظر برسانيم و آتش را خاموش نمائيم . خوشبختانه  اين حادثه  خسارت جاني  در بر نداشت اما متحمل خسارت مالي ناچيزي شده بود .
   بعد از اطفاي حريق ناگهان متوجه حضور راننده  پژو در محل حادثه شديم واو را  در حاليكه مضطرب به سمت  محل حادثه ( خانه اش كه  دچار حريق شده بود ) مي دويد ديديم ...
"حاجي دروار" در خصوص اينكه بعد از اتمام موفقيت آميز هر عمليات نجاتي  چه احساسي دارد مي گويد : احساس خوشايند و رضايت بخشي  است،نجات جان و مال همنوع خود، به گونه اي كه تمام خستگي  عمليات نجات را از بين مي برد. چرا كه حاصل  اين تلا‌ش  و خستگي  هديه نمودن لبخندي دوباره برلبان حادثه ديده گان  (شهروندانمان ) است .او همچنين ازخاطرات تلخش به عنوان جزء لا‌ينفك حرفه اش ياد مي كند كه بايستي اين بخش از شغلش  را نيز بپذيرد .
اواسترس زياد ، نداشتن  استراحت كامل و كافي مواجه با حوادث پر خطر و تاثيرات منفي آن بر جسم و روان آتش نشانان را از جمله سختي هاي حرفه اش مي داند و دغدغه يك آتش نشان را در اين مي داند كه آيا ممكن است چنين حادثه اي دركمين خود و خانواده اش  باشد، آيا براي هر رفتني ، باز گشتي وجود خواهد داشت؟ چرا كه آنان هر روزه با تهديدات اين شغل  دست پنجه نرم مي كنند .اما اين سختيها و دغدغه ها ذره اي از علا‌قه او به اين حرفه را كم نكرده و او همچنان مصمم است كه شغل  آتش نشاني ،اولين  و آخرين انتخاب شغلي او مي باشد .

كلا‌م آخر 
 پيام او به شهروندان اين است كه با شنيدن صداي  آژير ماشين آتش نشاني ، راه را براي عبور آن باز كنند و هيچگاه با حركات آزار دهنده نمايشي 
سعي در مسدود نمودن راه آتش نشانان ننمايند.  چرا كه هميشه در دل  حوادث ،‌چشماني منتظر ، چشم براه زندگي اند .بااميد به اينكه شاهد روزهاي بي خطري براي شهروندان درسالهاي خدمت مان باشيم .