دريانيوز : سلام برتو اي بسيجي مخلص ، اي بنده خوب خدا و سلام برتو كه مرواريد خاطرات هميشه زنده شهامت و استواري را در صدف جانت پرورانده اي. 
سلامي به بلنداي تاريخ 1400 ساله اسلام، بر عشق الهيت  چرا كه قلب آسمانيت را مي ستايم و ازخداوند مي خواهم كه فرزندان اين مرز هميشه سربلند، پاسدار خوبي براي ارزشهايي باشند كه تو وساير همرزمانت ساختي. سلام برشما مردان هميشه زنده وهميشه بيدار ايران اسلامي كه بي محابا با دستاني خالي و ايماني مقتدر به جنگ دشمناني رفتيد كه تا بن دندان به انواع واقسام سلاحهاي مدرن روز مسلح بودند و بي شرمانه و ناجوانمردانه تيغ بر رزمندگان اسلام گشودند. 
درود و تهنيت بر بسيجياني كه مردانه ايستادند ودر كشاكش دوران تن به خفت و خواري نسپردند و سلام برآناني كه دردهاي شبانه همچو مرحمي برزخمهاي بي علاج دلشان است و تاولهاي شيميايي راه تنفسشان را سد مي كند و هرگز دم برنمي آورند وبي منت خدا را شاكرند . 
سلامي گرم ومردانه بر پدران ومادراني كه 4 فرزند و4 ستون خانه را تقديم انقلاب كردند و هرگز لب به شكايت وشكواييه نگشودند واز كم مهريها و بي توجهي ها نگفتند و همچنان با خداي خويش معامله اي باارزش وپرمنفعت كردند وبه اميد وصال و تقرب الهي مانده اند. 
سلام من و تو ، سلام ما بر نوجوانان آزاده اي كه بي حساب و كتاب ومحاسبه نداي مرادشان پيرجماران را لبيك گفتند و در صف اول نبرد ايستادند و هنوز نيزارهاي كرخه وكارون شاهد رازونيازهاي عاشقانه شبانه شان با معبود است و خاك تفتيده جنوب مدعايي بر رشادت آفريني بزرگ مردان دريادل وآسماني است ، مرداني كه ديدن روي اولين فرزند را به خدا سپردند و بي ديدار فرزند به وصال معشوق شتافتند واز فرط عاشقي واله وشيداي رب شان شدند و به آسمانها سفر كردند. 
نام بسيج و بسيجي تقدسي را با خود توام كرده كه قلم از وصفش عاجر و ناتوان است و اذهان از دركش مانده ؛چگونه مي توان لحظه لحظه هاي عشق بازي و شيدايي فرزندان ايران زمين را در ميان دشتهاي تفتيده جنوب ترسيم كرد و نوشت در حالي كه من و تو از كمترين گرما و مشكلي به ستوه آمده و لب به شكايت مي گشاييم ؟ چگونه مي توان درد ورنجهاي بي پايان وارثان انقلاب را به تصوير كشيد در حالي كه اين روزها نگاهها جور ديگري است و نادانان و كوته فكران ، وارثان واقعي انقلاب را زياده خواه مي نامند؟! و چطور در شبستان نگاهمان شادي مي خندد وقتي كه فرزندان يتيم شهدا وبازماندگان دفاع مقدس چشمخانه نگاهشان مملو ا زدرد تلخ تنهايي و كم مهريهاست و چطور مي توان در برابر گلزار شهدا ايستاد و فاتحه اي خواند وقتي كه ذره اي به وصيت اين بزرگان هميشه زنده توجهي نمي كنيم و ساده از كنارشان  مي گذريم. 
اميد است ثبت نام تاريخ سازان ايران اسلامي و ياد كردن از آنان فقط اختصاص به روز ها و لحظات خاص نباشد ودر تمامي ايام به ياد كساني باشيم كه آرامش و آسايش امروز را مديون ايثارگريها و فداكاريهايشان هستيم . انشالله

فروغ مسلم زاده