با ياد شهيد هنر آفرين عشق
حاج مرتضي آويني
• رکعتان فی العشق لایصح وضوهما الابدم
عشق دو ركعت است:
ركعتي بسيجي شدن ،كوله بار سفر بر پشت انداختن ، دوربين ( مافوق وصل ) بر سينه آويختن ، بر مضرابهاي چكاوك كوچ نواختن ، شب انجماد شهر را گسستن ، كميل روايت فتح باز خواندن ، جزوه العفو العفو تكثير كردن ، قنوت نينوايي ناليدن ، كربلا‌ها تصوير ساختن ، منطق شمع آموختن ، فلسفه شعله نوشتن، بر دور دست جستجو چشم دوختن ، به كوچه تمنا برهنه پا دويدن ، آیين آينه دانستن، قرباني اواژه معصوم شكستن شدن ،اعجازشيوه نوررا فهميدن ،اهتزار روح راجویيدن ، دريچه هاي گمشدگي را بارها آزمودن ،لحظه ها ی تلاوت يار را شمردن، انبوه گل شيفتگي وصال رابویيد ن، دبير فصل سوره هاي نسترن ماندن ، تابلوهاي عبور ققنوس آزاد انتشار دادن، به سر دفتري ثبت بهشت شهيدان رسيدن، خاطره سبز پرواز را مونتاژ نمودن ، از بي هنران هنربند رنجيدن .
ورکعتی دیگر:
كيك تولد آلا‌له هاي شلمچه بريدن، ترنم ولا‌يت بركه ايمان آوایيدن ، براي كبوتران آبادي خميني پر و بال بافتن ، مثنوي غيرت پيامبرانه رزم آوران سرایيدن ، چون نرگس فواره از ديدگان باريدن ،حنجره به تيزي خنجر سپردن، دست بر ضريح نيم شبان التفات مویيدن ، در غروب ني كده دل حسين ( ع) روياندن ، سطل دعا بردست چشمه او پویيدن ، هواي شوق بنفشه هاي اهل بيت به حرم سينه دميدن ، غنچه غنچه ازباغ آسمان سپيده چيدن .خود نفریفتن ، شهیدان را شناختن ، شکفتن و به خورشید رسیدن و به دروازه عصاره فضايل پا نهادن.
ومگرشهیدشناس بزرگ وکم نظیری که روی گلبرگهای دفترمردودی ها رسم الخط شقایق می نگاشت راجزشهادت راهیست .حاج مرتضا یک دنیا بسیجی بود .چنان دنبال قافله دویده بود که صدایی پرآبله داشت وازبس به فکر شهیدان بود وازرازقی های باغچه عشق می گفت که آخرهم طاقت دوریشان نیاورد .شهادت ، خریداررندی است وفکه سرزمین خوش گزینی. رفتن مرتضا ومرتضاها سخت نیست اگرمرتضاهای دیگری درراه باشند که عمق تشنگی است این جاده روبه افق .

سیدرضاهاشمی زاده