اسنادتاریخی نشان میدهد که بشر اولیه در کنار رودها و درجنگلها و دشتهای سرسبز و زیبا زندگی خودرا شروع کرده و همچنان در طی دوران بلوغ وتکامل این وابستگی را از یاد نبرده است .هرچند این وابستگی روجی و جسمی در طی زمان به مرور کمرنگ وکمرنگ تر شده و زندگی در فضاهای آزاد و مفرح جای خودرا به فضاهای مسقف و در نهایت خانه های دلباز ویلایی به آپارتمانهای محصور و تنگ 60-70متری مبدل شده و این آدمی است که در پیشروی مدرنیته و صنعت تحلیل می رود ونابود می شود، روح وروان شوریده و شیدای اوست که در میان زنگهای مصنوعی دیوارهای سنگی و آباژورهای نیمه روشن و مبلمانهای فانتزی رنگ میبازد و او می رود تا نشستن خودرا نیز برزمین همچون اجدادش فراموش کند و به پیروی از غربیان غذا خوردن با کارد وچنگال و حتی چوبهای دوتایی را بیاموزد تا زا قافله تمدن و پرستیژ عقب نماند.
دراین میان آنچه به باد نسیان سپرده می شود نیاز روح است و غذای آن ؛ غذایی که خرجش فقط چندساعت تفریح در محیطی مفرح و سرسبز وآرام بدور از دغدغه های ماشینی و شهر نشینی است.دوای دردهای روحی وروانی این روزهای نوجوانان و جوانان سرکش و عصیانگر چیزی نیست جز آرمیدن در محیطی بکر وزیبا برای یکی دو روز و خاموش کردن این به اصطلاح تلفن همراه که این روزها آرامش همه را به هم ریخته است. به مدد تکنولوژی همه یکی یک تلفن همراه ازنوع پیشرفته و مجهز به دست گرفته و در همه حال مشغول پاسخگویی به این و آن هستیم و دراین میان خودرا وسلامتی ای که به ثمن بخس می فروشیم را دست کم می گیریم.
هرمزگان استانی گرمسیری و همجوار با دریاست و ظرفیتهای گردشگری بسیاری دارد که متاسفانه دستان نامهربانی در طول دوران این ظرفیتهای بالقوه را همچنان در محاق بی توجهی پنهان کرده است ؛ اگر مروری برتاریخ استان داشته باشیم به خوبی درمی یابیم مناطق بکر و دست نخورده ای وجود دارد که می توان با معرفی وشناساندن آنها به شهروندان و میهمانان گامی در راستای معرفی به حق استان و اعتلای گردشگری آن برداشت.
بندرلنگه و آثار تاریخی و خمیر ولافت وجنگل منحصربفردمانگرو – حاجی آباد وبخون وطبیعت بکر وسردسیری آن ،قشم ودره ستارگان و خارخربس و سواحل زیبا ، جاسک و آثاربجامانده از سختی طبیعت وسواحل دنج و صخره ای آن، لارک و مرجانهایش ، هرمز و خاکهای رنگی اش،کیش و شهر پرخاطره و دیدنی حریره ،قلعه پرتقالیهادر کنگ وهرمز،اب انبارهای بندرخمیر وخانه فکری ومساجد زیبای اهل سنت درغرب استان، قلعه تاریخی فین ونخلستانهای سرسبزش،میناب و قلعه هزاره و صنایع دستی بی مثالش،بشاگرد وطبیعت خاص ومردمان مهربانش،شیدور وپرستوهایش ،هنگام و ماهی های رنگی اش و تزرج و آبشار رویایی وزیبایش همه و همه فرصتهایی است که به بهایی ناچیز هدر می رود و هیچکس به فکر استفاده ازاین ظرفیتهای بالقوه نبوده و نیست.
متاسفانه سازمانهای متولی گردشگری نیز دراستان آنقدر درگیر بوروکراسی اداری خود بوده که دیگر مجالی برای رسیدگی و ترمیم آثار تاریخی در معرض خطر ونابودی نبوده وهمچنان شاهد هستیم که هرمزگان با تمامی ظرفیتهای گردشگری گمنام ومهجو رمانده و آنچه که هرمزگان و بندرعباس را در تمام کشور معروف کرده همانا جاذبه و وسوسه خرید در جزیره قشم ودرگهان است وبس.
بعبارتی می توان گفت گردشگری دغدغه ای است که این روزها د رمیان هیاهوی روزمرگی ها گمشده و کمتر کسی در پی یافتن و زنده کردنش است ؛ همه د رهزارتوی مشکلات زندگی در لاک خود فرو رفته و یارای نفس کشیدن در هوای مطبوع و پاک روستا را ندارند ، آنقد رخودرا مشغول روزمرگیها کرده ایم که سالی یکبار هم خودرا در نمی یابیم و به جسم وروح خسته و مرده خویش نمی اندیشیم و فرصتی برای استراحت و احیا شدن نمی دهیم.
وقتی به خود می آییم که به مرز استقبال از انواع بیماریهای روحی و جسمی و افسردگیهای مزمن رسیده ایم و باید بیشتر وقت خودرا در مطبهای پزشکان حاذق و غیرحاذق سپری کنیم تا اندک آرامشی به مدد داروهای صنعتی بیابیم.
چه خوب بود در لابه لای تمام روزمرگیها یک  روز را به خود و خانواده اختصاص داده و بدور از تمامی دغدغه و استرسهای تلفنهای ثابت و همراه- پاسخگویی و هدایت از راه دور این وآن وسایر کارهای دیگر دمی مراقبه کرده و ورح خودرا دریابیم.

فروغ مسلم زاده