بندرعباس شهری است بدون سایه وسایه بان و کمبود شدید درختان و فضای سبز شهری به مرور زمان به امری یکنواخت و عادت مبدل شده است تا جایی که با دیدن یک درخت و شاید زمینی سیز در گوشه وکنار شهرانگشت حیرت به دندان گرفته  و متعجب می شویم.
با یادآوری خاطرات گذشته و خاطره خنکای درختان گل ابریشم و چریش در گوشه وکنار شهر و میدانهای اصلی  شاد شده و لبخندی از رضایت بر لبانمان نقش می بندد.در سالهای اخیر به بهانه های مختلف شاهد قطع درختان سربفلک کشیده وقدیمی شهر بوده این تاجایی که بارها اعتراضاتی از سوی دوستداران محیط زیست ، شهروندان به گوش رسیده اما هربار آنچه به جایی نرسیده فریاد بوده است.
بسیاری از نقاط شهری از جمله خیابان گفتگوی تمدنها ، بلوار امام حسین ، ازاد شهر ، 22 بهمن وکوی پلیس وامیر آباد و.... ظرفیتهای بکر و مستعدی جهت ایجاد فضاهای سبز شهری داشته که نیازمند اندکی همت وصرف هزینه ای بوده تا محیطی مفرح برای شهروندان فراهم آورده و چهره شهر رانیز تا حدودی زیبا نماید. در مقایسه با شهرهای بزرگ و کوچک  کشورمان به خوبی درمی یابیم بندرعباس به  هزاران دلیل از نعمت فضای سبز محروم مانده و کودکان هرمزگان با این آرزوی دیرینه به میانسالانی تبدیل شده اند که در شرف کهنسالی بوده و همچنان  چشم به دستان سبز و پرهمت کسانی دوخته اند که توانایی تحولات بزرگ را داشته و افرادی دلسوز و کارآمدند.
اگر تا چندسال دیگر فکری به حال این شهر بی سایه و بی درخت نشود آنوقت به جای فضای سبز ودرخت شاهد هستیم که تیرکهای آهنی و سیمانی  بسرعت رشد کرده و دراین وانفسای زیست محیطی اندک اکسیژن  را هم ازما دریغ خواهند کرد و نفسها به شماره می افتد.
 قدر محیط زیست و فضاهای سبز شهری موجود واندک را بدانیم و هر شهروندان با کاشت حداقل یک بوته نهال در سال گامی هر چند کوچک در جهت سرسبزی وسایه دار شده این شهر بی سایه بردارد.

چشم بينا