تقریبا" همه چیز سرجای خود قرار دارد وسیستم نوبت دهی معمولا" برقرار است . کاسة صبرو تحملمان لبریز می شود و ثانیه ها ارزش بسیاری پیدا می کنند ، گویی که 100 سال جلوتر از دیگران زندگی می کنیم و سایرین عامل برهم ریختگی برنامه هایمان می شوند و بانک عامل ناهماهنگی است و شروع می کنیم به دادو بیداد و اعتراض، به نحوی برخورد می کنیم که انگار کارمند بانک نوکر پدرمان است (( این درست که در منشور اخلاقی بانک ها قید شده ، همیشه حق با مشتری است)) اما...) انصاف هم بد نیست و ای کاش خودمان را به جای این زحمتکشان جامعه بگذاریم تا قضاوت درستی داشته باشیم. البته خوشبختانه اکثر مردم عزیز و مهربانمان به این شرایط واقف اند و نحوة برخوردی کاملا" مؤدبانه و منطقی دارند، روی سخنمان با آن دستة ان شاء الله خیلی کم است که باید مطالبی را متذکر شویم.
تقریبا" می شود گفت که بانک ها مؤسساتی هستند که به نوعی از زمان تولد تا زمان مرگ و در هر مرحله ای از زندگی با آن سروکار داریم ، و بسته به نوعی فعالیتی که انجام می دهیم. میزان حضور افراد در بانک متفاوت است . با یک نگاه آماری به این نکته می رسیم که بیشترین تعداد مراجعه کنندگان در بین ادارات و ارگانها به بانک ها اختصاص دارد که در فواصلی حتی با گسترش بیش از حد بانکها و مؤسسات مالی و اعتباری ، که این خود جای بحث فراوان دارد، شاهد ازدحام بی رویة جمعیت در بانکها هستیم ،  که این شامل پایان ماه و پایان سال هم می شود و به قول بانکی ها جهنمی است برای خودش. شاید این جمله را از زبان دوستان و اقوام شاغل خود در بانکها شنیده  باشید که کم آورده ام. اشتباه نکنید این کم آوردن به معنای رایج در جامعه که همان خستگی و از پا افتادن نیست که البته می توان اینگونه هم تعبیر کرد. ولی این کم آوردن در واقع اختلاف حساب و پرداخت بیش از حد مبلغ به یک مشتری یا ..... می باشد.
فرض کنید کارمند بانک با مشکلات خانوادگی ، کاری و ...... مشغول انجام وظیفه باشد و یک مشتری هم تمام غصه و فشارهای ناشی از مشکلات خود را بر سر او خالی کند و با این اعصاب خرد شده و عدم تمرکز فقط یک صفر را کمتر و بیشتر ببیند که البته می تواند رقم مورد اشتباه بیشتر از این باشد.در این حالت با دو موضع روبرو می شویم اولین حالت اینکه مشتری مانند اکثر مردم دارای وجدان و فهم وشعور باشد و مبلغ اضافه را تحویل دهد و یا اینکه خدای ناکرده با این تفکر که پول بانک است و ایرادی ندارد با یک کلاه شرعی به طور زیرکانه ای دزدی کند که این حرکت را بعضی ها زرنگی می دانند . ولی در پایان روز کاری وقتی کارمند نگون بخت متوجه کسری موجودی می شود چاره ای جز جبران زیان وارده به بانک ندارد و باید مبلغ کسری را کاملا"پرداخت نماید. و این جاست که واقعا"  آدم کم می آورد. حتی با پیشرفته ترین برنامه های کامپیوتری هم نمی شود جلوی اشتباه را گرفت و گاهی اوقات زیان و خسارت به اندازه ای است که در توان کارمند بانک نیست و ناخواسته درگیر قانون و مشکلات بعد از آن خواهد بود. تقریبا"همه افراد جامعه از کارمند بانک توقع پرداخت بلافاصله و بلا درنگ تسهیلات بانکی بدون در نظر گرفتن ضوابط و شرایط هستند ، و در اکثر مواقع دلخوری فامیل و اشنایان و مشتریان را به همراه دارد و با این جمله مواجه می شوند که (( مگر مال پدرت است))
این نکته هم شایان توجه است که در بعضی از بانکها سخت گیری ها به صورت انتخابی است و تفاوت های آشکاری بین نگاه به مشتری ها وجود دارد که در فرصتی دیگر به آن خواهیم پرداخت اگر از زاویة کار مفید و زمان مؤثر هم مقایسه ای شود انصافا" با جرأت می توان گفت کارمندان پر تلاش بانک بیشترین بازده را دارند و تقریبا" از تمام وقت خود در جهت خدمت رسانی به مردم استفاده می کنند حتی این روزها که در ماه مبارک رمضان به سر می بریم و اکثر ادارات ساعات کاری خود را تغییر داده اند و به صورت پاره وقت فعالیت دارند، باز هم این ماجرا برای بانک ها متفاوت است و هیچ فرقی نکرده است. نمی دانم شاید کارمندان بانک مسلمان نیستند ونیازی به بردن فیض معنوی در این ماه مبارک ندارند . این ماجرای تصویب شغل بانکی به عنوان مشاغل سخت و زیان آور ، در مجلس شورای اسلامی به کجا رسید؟ از نظر پزشکی هم اگر مطاله شود درصد بالایی از کارمندان بانک دچار عارضه هایی چون( مشکلات بینایی، آلزایمر ، آلرژی( به دلیل تماس با کثیف ترین پدیده دنیا یعنی پول) آرتروز مفاصل علی الخصوص مفاصل فوقانی و سو, هاضمه و افسردگی و .......) می باشند که قابل تأمل و پی گیری است . با همة این مشکلات آیا بهتر نیست ما هم اندکی شرایط این عزیزان را درک کنیم و با خلق خوش و درک و احترام متقابل رفتار کنیم ، آخر کارمند بانک هم آدم است.

کیانوش جهانبخش