آنهایی که استطاعت دارند تهیه می کنند اما امان از روزی که پدری با جیب خالی شرمنده دخترک 7ساله اش بشود و نتواند جواب خواهشهای پسرک 8 ساله اش را بدهد .امان از روزی که مادر نگاههای پرتمنای درخترش را ببیند و کیفش خالی باشد و پدر از وسوسه خرید دوچرخه که جایزه چند سال قبل پسرش بوده هنوز باخبر است و بازهم شرمندگی و شرمندگی وفشارهای کمرشکن .
9 مهر ماه است و روزی برای مهربانی ، ساعاتی برای به نمایش گذاشتن رقیق ترین وزلال ترین احساسات ناب و زمانی برای همدردی و شاد کردن دلهای کوچک اما بزرک کودکان نیازمند .
امروز در سراسر ایران اسلامی غرفه هایی  متحدالشکل برپا بود و صداوسیما تصویرگر نمایش عاطفه های سیال در میان مردم بود اما در هرمزگان وبندرعباس قصه جور دیگری است؛ چندین میدان مرکزی و شلوغ شهر را دور زدم اما غلغلغه ای که نماینگر عشق و مهربانی و زلال ترین لحظات باشد نبود اصلا چیزی نبود جز غرفه ای آبی رنگ با آرم کمیته امداد و ظرفی پراز شکلات ویک صندوق شیشه ای برای جمع آوری کمکهای نقدی ، آنچنان این غرفه های جشن عاطفه ها سوت وکور بود عابران با تندی از کنارش می گذشتند تامبادا دستی در جیب بکنند ودلی را شاد.
نمی دانم ایراد از چه بود وچرا امسال اینگونه روز مهربانی و عاطفه ها در سکوت فرو رفته بود ، شهروندان خیر ومتدین کم نیستند وآنهایی که همه جا بدنبال کار خیری بوده وهستند تا گوی سبقت را از دیگران بربایند اما امروز به خوبی می بینیم که فرهنگ کمک و همدردی با نیازمندان روبه خاموشی و زوال رفته و در میان افراد جامعه کمرنگ تر شده ، دیگر کمتر کسی با میل و رغبت با فقرا ونیازمندان کمک می کند و اگر همدردی باشد با تردید است ؛ یعنی واقعا نیازمند است، واقعا به دست اهلش می رسد ، وصدها سئوال اینچنینی که مغزمان را پر می کند تا بیاییم دستی در جیب کنیم و وجهی ناچیز بیرون آوریم صدها فکر جورواجور به سرمان می زند و صدها اگر و اما و آیا . براستی چه شده که پیروجوان ، مردو زن نسبت به هم اینگونه بی اعتماد وبدبین شده ایم و کسی دستی ازسر مهر ومهربانی برسریتیمی نمی کشد ؟
هنوز کمکهای دریافتی بسیار ناچیز است و کودکان نیازمند بسیاری هستند که برای داشتن یک دفتر نقاشی و یک جعبه مداد رنگی آه می کشند و هرگز چیزی عایدشان نمی شود ،  هنوز کودکان زیادی هستند که داغ محرومیت و ننگ فقر را برپیشانی خود و خانواده حس می کنند واز سنگینی آن داغ می شوند و این ننگ و داغ عاملی برای ترک تحصیل و آغاز هزار راه نرفته تباهی است وخلاصه هنوز هم هستند خیرین بسیاری که بدنبال مستمندان واقعی می گردند تا کودکی را یاری نمایند و دستش را بگیرند .آری هنوز فرهنگ مسلمانی از بین نرفته هنوز می توان ردپای عاشقی و مهربانی را برگوشه گوشه خاک میهن اسلامی و ایرانی مان دید و حس کرد. بیاییم برای شادی دلهای کوچک و چشمان مشتاق کودکان نیازمند دعایی بکنیم تا هیچگاه محتاج و مستمند نباشند .

فروغ مسلم زاده