دوشنبه : 18 آبان 1388 - 4 نوامبر 2009 - 16 ذيقعده 1430 ، ساعت 11 شب 
- ديگه وقتش شده بود كه تو رو با يه كوله باري از اشتياق همراهي كنيم ، دل تو دلت نبود .
گونه هامون خيس حسرت شده بود با نگاهات باهامون حرف زدي ، نجوا كردي و وداع !
حالا تو مسجد قدس بوديم ، چه خبر بود ! تا چشم كار مي كرد  همهمه بود و ازدحام ؛ ازدحام اشتياق وحسرت كه درهم آميخته  شده بود ، ازدحام نگاههاي آلوده به اشك و گلوهاي تلنبار شده از بغض حسرت!بهم بگو چي تو دلت
مي گذشت كه اين جوري بي تابت كرده بود ؟ بهم بگو كه صورتت اون همه نور واز كجا آورده بود كه اينجوري دلامون مي لرزوند ؟!
لحظه انفجار احساسمون ؛ لحظه اي بود كه تو آويز اشكهاي  بي تابي سحرت (دخترت ) شده بودي ، يادته كه اسدت (پسرت )چه عاشقانه همه ي احساسشو به دور وجودت حلقه كرده بود ؟ !
    حالا مسجد " قدس" پر شده بود از دلاي پر التهاب و نگاه هايي كه واسه لحظه ي پر تپش بدرقه ي زائراشون زير آوار دلتنگي چادر زده بودند ، چه زلزله اي ! دلا رو حسابي تكونده بود ؛ خيلي ها هنوز تو شوك بودند و خيلي ها هم مات آوار دلتنگي ... يكي يكي اسم زائران رو مي خوندند و شماره اتوبوسشون رو اعلام مي كردند چه آروم و بي صدا و صبورانه همه منتظر شنيدن اسمشون بودند  ، يادم مي مونه اون برق نگاهي كه اشتياق لحظه ي احرام رو جيغ مي زد و تو لبيك گويان زائر لحظه ي باران شده و به پيشواز طواف عشق مي رفتي ، انگار كه التهاب ودلتنگي از لابه لاي انگشتان احساست فرو ريخته باشه ؛ لحظه اي كه از لابه لاي اسامي اسمت رو خوندند آره يادم مي مونه ، وقتي كه آرزوي داشتن همه ي نداشتن هاتو با شنيدن اسمت روي بال پرنده هاي  مهاجر گذاشتي  تا با كوچشون اونا رو به سرزمين ديگه اي ببرند ! 
    نه ! انگار  ديگه نگات نمي لرزه ، داري با سحرت نجوا مي كني كه مراقب همديگه باشند ، دلتنگي نكنند و التماس دعا داري ! اما هنوز دلهره داري ، نه دلهره نه " ! التهاب اشتياق ... " دستتو براي خداحافظي با همه ي  كه واسه بدرقت  اومدند بلند مي كني و يه لبخند آسموني مي زني ، چقدر دلم برات تنگ شد ...
دوست داشتم بغلت كنم و يه عالمه ... ساكتو برداشتي و راهي شدي . 
ساعت 12 و 20 دقيقه شب نوزدهم ،  اتوبوس شماره 250 -حالا تو سوار اتوبوس شدي بابقيه زائران،انگار هنوز باورت نشده كه راهي
شدي ،داشتي با خالقت نجوا مي كردي كاش نجواي اون لحظه هاي قشنگت رو مي دونستم! ولي اين لحظه فقط مال تو بود ، مال تو ! فقط مي تونم نگاه لبريز از حسرت و دلتنگيمو تقديمت كنم، بغلت كنم و بگم : " خاله ي گلم به سلامت" " التماس دعا " 
 ساعت 12 و 55 دقيقه همون شب ، فرودگاه بندرعباس - درست به موقع رسيديم ، اتوبوس زائران تازه رسيده ... ديگه واقعا دل تو دل هيچكي نمونده ! زائران رو مي بيني كه دوباره تو صف گرفتن كارتهاي شناسايي شون ، فقط مي شنوند !بعضي هاشون هم كه كارت گرفتن تو صف ورود به سالن فرودگاه منتظرند كه صداشون بزنند . بيچاره انتظار ! چه انتظار سخت و شيريني ست براي زائران و جانفرسا واسه اونايي كه براي بدرقه اومدند ، چيزي كه معلومه اينه كه اين شب پر التهاب نمي خواد تموم بشه .... انگار كه تو حصار ثانيه هايي نفس گير حبس شده باشي !
  لحظه وداع - بالاخره دقايق آخر هم سر رسيد، سكانس پاياني سناريوي پر التهاب بدرقه ! 
ديگه واژه هاي ناممكن ، محال ، شايد وكاش نشاني ذهنت را از ياد برده اند ، مردمك چشمانت تلاطم عشق را پذيرفته اند ، ديگه منتظر سكوت شب ها نيستي  ؛ حالا تو هرلحظه در آرامشي ، بي اراده مي باري " لبخند اشتياق " لبخند تو به اميد مي مونه كه لحظاتمو سبز مي كنه  بي اراده مي بارم " اشك حسرت و دلتنگي !!!" حال تو در ابتداي راه سفرعشق بودي ومامسافر ثانيه هاي بي قراري ، تو ميهمان صفا و مروه ، مني و عرفات و مشعر بودي  وما ميزبان آوار تكانه هاي بي امان دلتنگي!  نگاهمون رو در بدرقه ي دوباره ات همين جا ، همين الان جا مي گذاريم  اما دلامون رو براي تبرك در طواف كعبه عشق به تو مي سپريم ...
درست هفت شب  از شب بدرقه ي تومي گذره، نمي دونم كجايي و كدوم گوشه نشستي و داري با خالقت نجوا مي كني  اما اينو مطمئنم ته ذهنت ، يه لحظه ، يه جايي يادي از ما مي كني ... مگه نه ؟؟؟ خيلي دوست
داشتم  زودتر از اين  برات بنويسم ... " زيارتتون قبول ، حاجيه خانم "

زهرا بيگلري